CEAT dag in Zoetermeer
maart 30, 2009
Op zondag 27 Maart werden we met een Mountcoach delegatie uitgenodigt door de Nederlandse Cel Expeditie en Alpine Topsport op hun jaarlijks treffen in Nederland. Vorig jaar waren we ook van de partij en toen was er veel interesse in het ‘Belgische’ Mountcoachproject. Dit jaar hadden we echter de Khan Tengri-expeditie in de benen en mochten we daar een presentatie over geven.
Sanne vertelde met natuurlijke flair over onze 2 jaar opleiding en onze geslaagde expeditie afgelopen zomer, maar die beelden kenden wij al. Interessanter was om de anderen bezig te zien en daar wat leuke ideeën van op te steken. Zo zagen we verschillende leuke presentatie van een nieuwe rotsroute in Groenland over klimtreffens in Utah en Schotland tot en met een poging op Cerro Torre. Maar de klap op de vuurpijl was wel het verhaal over de NorritK2 expedtie van afgelopen zomer. We hoorden eerst het verhaal van de beklimming van Jelle Staleman (27jaar), een van de jonge honden die mee was. Door de foto’s te zien kreeg je pas een aardig zicht op de enorme omvang van zo een 8000er. Op Khan Tengri had ik al veel met open mond staan rondkijken, maar deze berg is nog maar eventjes 1600m hoger! De route die het team volgde leek enorm esthetisch. Jelle besloot terug te keren voor de drama’s begonnen en ging later terug op pad om zijn collega’s te helpen.
Even later was het aan Wilco van Rooijen‘s beurt. Hij liet eerst wat prachtige filmbeelden zien van de beklimming in HD. Nadien vertelde hij kort nog even zijn belevenissen op de K2, maar voor meer info daaromtrent kan je terecht op hun website of in het boek dat binnenkort uitkomt. In ieder geval kan ik wel vertellen dat het muisstil was in de zaal toen Wilco de dramatische gebeurtenissen van die dag vanuit zijn eigen belevingen vertelde.
Na de lunch werden er verschillende standjes over diverse thema’s opgesteld. Zo kon je informatie vragen over Groenland, artificieel klimmen, Patagonia, India,… De belangrijkste zaken die wij hier onthouden hebben zijn samen te vatten als volgt:
Martin Fickwijler wist ons te vertellen dat je perfect in Camp four (Yosemite) kan verblijven zonder ‘fee’ te moeten betalen aan de rangers. Hem zagen we vorig jaar al aan het werk op de CEAT dag met een mooi verslag over zijn beklimming van de drie ‘Torres’ op 10 dagen. Ondertussen heeft hij al een expeditie naar Vuurland en de Cerro Torre achter de rug. Deze zomer zijn er weer nieuwe plannen in Oost-Groenland. Iemand van wie we lowbudget climbing tips kunnen krijgt hier met veel plezier een plaatsje!
Zo was er ook Mike van Berkel, die ons vorig jaar prachtige foto’s van Kalanka en Changabang liet zien. Hij gaat binnenkort terug om een nieuwe poging te wagen op de col tussen beide bergen, om hopelijk door te stoten naar de top van Kalanka. Verder liet hij ons nog enkele mooie foto’s zien over de Cordillera Blanca in Peru. Sam was vooral geïntresseerd in de exacte locatie van hun achtergelaten materiaal op hun eerder poging net onder Kalanka, maar dat zou tevergeefse moeite zijn 
Het werd dus een zeer boeiende dag waar nog maar eens duidelijk was hoeveel Nederlanders er toch prachtige expedities in elkaar knutselen. Volgend jaar zijn we zeker weer van de partij! (Als we niet aan het klimmen zijn natuurlijk).
When the going gets tough
maart 27, 2009
Een tweetal weken geleden besloten Yannick en ik, zonder echt een route geklommen te hebben, onze tent op de Vallée Blanche af te breken en terug naar Chamonix te gaan. Dit was zowel te wijten aan de kou die we de dag ervoor geleden hadden, als aan de stormwind die ons de gehele nacht gegeseld had en ook ‘s morgens onverminderd doorging. Hoewel ik me die beslissing niet betreur, vraag ik me dan toch altijd af of ik niet harder had moeten doorgaan, de grens iets verder pushen… Misschien is daar dan weer wat meer ervaring voor nodig. Maar de volgende woorden van een meer dan ervaren klimmer wil ik toch even meegeven:
“So much in alpine-style mountaineering is down to the mental side of things. It is easy to get demoralised when the weather is nasty and retreat comes easily to those whose will to continue is not strong. In comfortable surroundings my view is clear-cut, it’s obvious isn’t it?, you just carry on up unless there are good reasons to go down. I recalled Doug Scott’s description of a bivouac on Denali when he hinted at the possibility of descent to Dougal Haston who said: “Are you frostbitten yet?” Scott said he wasn’t and as such concluded, as Haston already hed, that there was no reason not to carry on.
Mick Fowler in 'The Torture Tube'
In the thick of foul conditions it is sometimes more difficult to think so clearly. These days, with better clothing and equipment, the range of options is greater. Frankly, it is unrealistic to expect to climb non-stop for a week or so and not suffer any bad weather at all. The key to succes is balancing the pros and cons of staying put(bad news unless the bivi is comfortable and you have plenty of food), pushing on (could be a rash if there’s nothing welcoming to aim for) and retreating (may be sensible but certainly won’t get you up). [Mick Fowler, On thin ice]
Iedereen op zijn eigen niveau natuurlijk…
Foto’s Cogne
maart 26, 2009
Bits and bruises in beeld
maart 25, 2009
Dat winteralpinisme niet altijd rozengeur en manenschijn is heb je al kunnen volgen in onze voorgaande post. Dit zijn de zware momenten in beeld gebracht:
Veel wind, sneeuw en een tentje op een open gletsjer: miserie 's anderendaags...
Te grote rugzak om gezond te zijn, zeker als je nog 15km moet skiën. Die glimlach was snel verdwenen...
Te grote rimayes, niet goed voor de hartslag...
Lange koude nachten, slecht voor de moraal...
pijnlijke ledematen van de onorthodoxe klimtechnieken...
Maar zo een zalig gevoel als je bovenstaat na een prachtige beklimming!
Maar toch denk je na het thuiskomen maar aan 1 ding: NOG!
Bits and bruises
maart 25, 2009
Terug thuis van de schitterende klimtrip met Yannick in Chamonix, voel ik pas echt wat een belasting op je lichaam dit kan zijn… Schaafwonden op mijn handen en een prachtige blauwe plek op mijn knie van in M6 Solar. (Ja, hoewel niet echt esthetisch, kan het gebruik van de knie soms een wonderlijke klimbeweging zijn die veel oplost…) Een pijnlijke elleboog en een skiduim na 5 maal de, véél te lange, Vallée Blanche af te skiën. En een algemene vermoeidheid na alweer 15u op de eurolines bus door te brengen.
En toch kijk ik er naar uit om snel weer te vertrekken!!
Ps: Het verslag van onze trip vind je bij ‘media’
Filo d’Ariane
maart 23, 2009
Na het zien van de schitterende foto in een vorige post (le ultime), konden we niet anders als deze ook proberen te maken met Mount Coach klimmers erop. Direct ook een goede reden om eens naar het Mont Maudit bassin te trekken, een veelbelovende plek waar we nog niet eerder geweest waren. Jammer genoeg bleek de laatste, fotogenieke, lengte niet gevormd te zijn. Maar dat belette ons niet om er alsnog een prachtige dag van te maken!
Koen wijst naar Filo d'Ariane (III 5, 350m)
Hoewel… We besloten om de nacht door te brengen in de toiletten van de Aiguille du Midi(3800m). De laatste maal dat we dit deden, wa het daar een aangename 23,5°. Bij aankomst bleken de deuren helaas gesloten en konden we ons opmaken voor enkele van de koudere uurtjes deze winter. Nadat we alles wat we konden vinden onder onze kleren gestopt hadden, inclusief een krant, besloot Yannick dat het zo niet meer verder kon. Een korte smeekbede bij de ‘gardien’ deed de deur bij wonder opengaan. Helaas maakte het de nacht er niet veel comfortabeler op, want binnen bleek de warme luchtblazer de beloofde 23,5° niet meer te halen.
We kwamen dan ook al redelijk vermoeid aan bij de route, waar een driedubbele rimaye en een nakende zonneslag de eerste obstakels waren die overwonnen moesten worden. Na nog enkele lengte’s door slechte sneeuw omhoog geklommen te hebben, bereikten we de start van de moeilijkheden. Gelukkig konden we de hele goulotte vertrouwen op bomvaste relais, waar zelfs het Belgian Rebolting Team jaloers op zou zijn!
Yannick aan de start van de moeilijkheden
Voor de rest kwamen we vlot door een 90° stukje en een prachtige 60m lengte met dun en smal ijs. Enkel de rappels en de plots verdwenen zon zorgden nog voor wat moeilijkheden. Bevroren ledematen, een blokkerend touw en een wind waar Patagonia trots op zou zijn, zorgden er toch voor dat we weer eens aan het eind van ons latijn waren!
Koen maakt zich groot in een 90° stukje
Vijf pogingen op twaalf dagen, geen slechte score voor winterbeklimmingen in het grillige Chamonix. Leve de Anticycloon! We deden weer heel wat ervaring op en zagen, buiten de Ginat en Eugster direct, nog een ander prachtig project voor de toekomst: ‘A l’est rien de nouveau”
MC3
maart 22, 2009
onze MC meisjes: An H (MC2), An L (MC1), Marijke (MC3)
Het is weer zover, we kunnen van start met een nieuwe generatie getalenteerde klimmers. De afgelopen twee weekends vonden de ingangstesten voor mount coach 3 plaats.
- test van Nadri in de Klimax
Vorig weekend hielden we al een test van Nadri in de KLIMAX. Deze zaal steunt het project mount coach met haar prachtige infrastructuur. De scores op de test lagen erg hoog, de meesten haalden meer dan 300 punten. Tim de Dobbeleer haalde een monsterscore met 524 punten. Net niet voldoende om het record van Jasper (542.5) te verbreken. Maar wat een start!
klimproef in Marche-les-Dames
Vandaag de beruchte klimproef in MLD. De omstandigheden waren weer eens ideaal, met temperaturen rond het vriespunt en een druilerige mist. De rots was nog net droog en de kandidaten lieten het beste van zichzelf zien. Iedere kandidaat moest drie routes voorklimmen met een minimum niveau van 5c. In MLD kan dat wel eens zwaar tegenvallen. Vooral Bram Vandendriessche maakte een sterke indruk en klom achtereenvolgens een 5c, een 6a en een 6b+ a vue. Indrukwekkend! Hij heeft alvast plechtig belooft om te stoppen met roken.
Hierbij de nieuwe MCers: Marijke De Coninck, Tim De Dobbeleer, Maxime De Groote, Nelson Neirinck, Bram Vandendriessche en Jonas Vandermaesen. Welkom in onze mooie wereld!
M6 Solar
maart 20, 2009
Koen in de 1e (harde) lengte van M6 Solar (III M5+, 200m)
Deze relatief nieuwe mixte route op de Point Lachenal beloofde ons weer wat meer ervaring bij te brengen. Zo stonden we dus voor de vierde maal deze week op de Vallée Blanche, en vonden we zowaar snel de start van onze route. Enkel de beschrijving van de tweede lengte zaaide nog wat twijfel. De ‘Ice chocked chimney’ bleek vooral veel chimney, maar geen ijs. We besloten toch te starten en te zien hoever we zouden geraken.
Net voor de uitklim met de route op de achtergrond
Koen dacht tijdens de eerste lengte toch enkele malen of terugkeren niet de beste optie zou zijn. Het chimney klimmen met crampons bleek harde kost, getuige de stank van hopeloos krassend metaal op graniet. Maar de toegedichte capaciteiten bleken net voldoende, en nu kon ook Yannick zichzelf bewijzen in zijn lengte. Deze was even iets makkelijker, maar werd halverwege versperd door een diepe offwidth barst met sneeuw, waarin hij al zijn speleo-ervaring moest bovenhalen. Jammer genoeg keken we van hieruit recht op de cruxlengte van de route: een diepe smalle barst met gepolierd graniet aan de zijkanten. De 2cm ijs die aanwezig was in de barst bleek essentieel te zijn om dit obstakel te overwinnen. Ook de drytoolervaring die Koen had opgedaan in Cogne bleek andermaal van pas te komen. Na nog enkele harde lengtes waar al de technieken die we ooit gebruikt hadden van pas kwamen topte we uit op een knap graatje in de zon.
Samen op de top
De perfecte beloning na een perfecte route, een echte aanrader!
Goulotte Nonstop
maart 17, 2009
Het heeft ons redelijk wat moeite gekost, een stormachtige nacht in de tent en een foute route, maar uiteindelijk zijn we er toch in geslaagd om een route toe te voegen aan ons palmares: Goulotte Nonstop (III 5, 400m)
Koen in goulotte Nonstop (III 5 400m)
Het werd een prachtige dag met blauwe lucht, aangename temperaturen en, vooral, een schitterende mixte route. Na enkele eenvoudige lengtes in een ruige omgeving, werd het steeds steiler en kwam er ook steeds minder ijs aan te pas. Dit maakte het klimmen steeds technischer met 3 stevige lengtes na elkaar! Onze nieuwe piton hebben we niet gebruikt, maar onze drytool capaciteiten moesten wel aangesproken worden.
Yannick in de crux van Nonstop
Mixte klimmen beviel ons fantastisch, maar in hetzelfde terrein weer rappelen zorgde steevast voor vastzittende touwen. Gelukkig werden we eenmaal geholpen door een andere cordée en konden we ons daarna zelf uit de nood helpen.
Mixte is mooi...
Goulotte Nonstop was al onze moeite waard!!
l’aventure totale!
maart 15, 2009
Het zijn wat rare tijden hier in Chamonix. Ondanks ons, zonder twijfel, ‘gerenomeerde orientatietalent’, zijn we erin geslaagd om in de foute route te kruipen. Goulotte Nonestop werd zo Couloir Macho op ons palmares. Met als quotatie IV 2 zou er hier niet echt veel te beleven vallen, gelukkig bestaat er ook Couloir Macho direct IV 5. Daar zouden we ons nog wel kunnen uitleven.
Yannick in couloir macho direct (IV 5, 400m)
Al snel bleek echter dat er geen relais aanwezig waren, en dus ook geen rappelroute… Na enkele leuke lengtes, met fijne mixte en veel dubieuze zelfgestoken relais, begonnen we te beseffen dat we héél wat duur materiaal zouden moeten achterlaten om terug naar begane grond te geraken. Na de ontdekking van een achtergelaten sling met snapper besloten we dan ook te rappelen, in de hoop nog ander achtergelaten materiaal te ontdekken. Dit was de eerste maal dat we ons zomaar zouden engageren in een flank zonder te weten hoe of waar we zouden uitkomen.
een van de betere relais
Gelukkig bleken we niet de enige die hier ooit gerappeld hadden , en vonden we netjes om de 60m duur achtergelaten materiaal van anderen. Maar onze lang uitgestelde aankoop van slaghaken, zal vandaag nog uitgevoerd worden. Eindelijk snappen we waarom deze soms erg handig kunnen zijn.. Alweer een beetje ervaring rijker! Nu nog een route…
balanceren op de rand van de rimaye
