Het lezen van klimgerelateerde boeken is voor enkele Mountcoachers het ideale tijdverdrijf tussen verschillende klimtrips. Een tijdje geleden kreeg ik van Koen een boek van Jon Krakauer genaamd ‘Eiger Dreams’.In het verleden had ik me in de plaatselijke bibliotheek al eens laten verleiden door een ander, waarschijnlijk bekender boek van dezelfde auteur, namelijk ’Into Thin Air’. Dit boek is eigenlijk het verslag van de grote rampen op Mount Everest in 1996. Een echte voltreffer kon ik dit boek toen niet echt noemen, al gaf het wel een klare kijk op welk circus 8000ers beklimmen eigenlijk is.

Aan de andere kant had ik ook zijn boek ‘Into the wild’ reeds gelezen, tot op heden een van men vele favorieten (niet over klimmen), en dat samen met het feit dat Koen het ook een leuk boek vond, maakte dat ik men treinritjes aangenamer begon te maken met ‘Eiger dreams’.

Eiger Dreams door Jon Krakauer

Het boek is eigenlijk een bundel van verhalen die Krakauer reeds eerder schreef voor verschillende magazines, waaronder ‘Outside’ . Een goede schrijver moet in mijn ogen ook een goede observator zijn en op dat gebied scoort Krakauer zeer goed. In één verhaal legt hij de ziel van Chamonix met zijn inwoners helemaal bloot om iets verder een zeer goede beschrijving neer te pennen over  ’the Burgess boys’, een identieke tweeling die al jaren zeer bekend zijn in het 8000ers milieu. Zo schrijft hij ook een stuk over het mystieke van boulderen om iets verder een gedetaileerde geschiedenisles te geven over de piloten die klimmers naar Denali vervoeren. Enfin, een boek met veel facetten over de klimwereld dat mij van begin tot einde kon boeien. Vooral de stukken over zijn mislukte Eiger- en Devils Thumb beklimmingen waren echt goed. 

Weer een aanrader die heel vlot leest en een mooie aanvulling is op men klimbibliotheek!

Af en toe bots je tijdens het surfen eens op een blog of site van een of andere klimmer waar je nog nooit van gehoord had maar die toch straf bezig zijn. Colin Haley is de naam van een 25 jarige Amerikaanse klimmer die momenteel in Chamonix  verblijft. Hij wordt tevens gesponsord door topmerken als Patagonia, Julbo, Black Diamond,…

Colin Haley in een mislukt solopoging in Supercouloir (zonnebril vergeten)

Tijdens het bekijken van zijn blog viel mijn mond gewoon open van verbazing. Dit zijn zijn realisaties vanaf einde Maart: Colton Brooks op de Grand Jorasses noordwand, Solo voie de Suisses op de Courtes noordwand, Colton Brooks op Droites noordwand, Solo Couturier Couloir op de Vertes noordwand, Solo Ginat op de Droites noordwand, ski afdaling van de Aiguille Du Midi noordwand (*slik*), skiafdaling Macho Couloir….

Jawadde, petje af, en dat allemaal op zo een korte tijdspanne… Wat gaat dat zaakje hard!

Dit doet toch een beetje pijn… Ian Parnell is net even in de Alpen geweest en geeft zijn mening over de condities in de Alpen momenteel. Les Droites perfect en ook de nabijgelegen route ‘Too late to say I’m sorry’ van Robert Jasper ligt blijkbaar in superconditie met ijs over bijna het gehele mixte stuk. Schitterende condities dus, al is er de laatste dagen wel weer wat sneeuw gevallen, wat voor de nodige veranderingen kan zorgen.

En ah ja, hij heeft ‘en passant’ ook nog een schitterende route op de noordwand van de Aiguille Sans Nom geklommen… Even iets wat wij sinds kort als een enorm project beschouwen zomaar klimmen. Auwch!

De route in de Aiguille Sans Nom noordwand

Gelukkig is ook hij toch ietwat onder de indruk van de route: ‘The route is a link of Russian Roulette and the finish of the Gabarrou Silvy on the Aiguille Sans Nom, which while not particularly desperate gives a nice long commiting outing that might rate ED2. It’s what you’d call a proper alpine route.’

De Aiguille Sans Nom noordwand

Gelukkig behoort hij tot de absolute wereldtop van het alpinisme… Dat verzacht de pil toch een beetje! (zie zijn blog met een filmpje van hun beklimming. Met schitterende Britse humor…)

Hoewel er ons nog meer als genoeg  grote wanden liggen op te wachten in de Alpen, is het fijn om af en toe te dromen van beklimmingen verder weg. Een niet aflatende zoektocht naar mooie bergen, projecten en bestemmingen. Liefst esthetisch aantrekkelijk en van een hoge moeilijkheidsgraad…het moeten immers dromen van lange termijn kunnen zijn!

Op die manier ben ik  The Devils Thumb tegengekomen:

The Devils Thumb

Deze naald van rots en, naar verluidt, dun ijs staat ergens op de Stikine Icecap op de grens van Alaska en British-Columbia. Blijkbaar is dit een erg uitdagende berg die nog niet veel beklimmingen gezien heeft. De eerste beklimming via de Oostgraat was  ‘a landmark’ in het Amerikaanse klimmen omwille van de technische moeilijkheid (5.8), gecombineerd met het slechte weer en het desolate karakter van de berg. (Het wordt nu beschouwd als één van de 50 classic climbs.)

The Devils Thumb vanuit de lucht

Maar…bovenal heeft de Noordwest flank, zelfs na 30jaar pogingen van een paar van ‘s werelds beste alpinisten, nog nooit een beklimming tot op de top gehad. Sommigen noemen deze 2000m hoge wand onmogelijk te beklimmen omdat er naarmate je de top nadert steeds minder ijs op de wand ligt…

Het is alleszins een erg mooie berg, maar…een droom op héél lange termijn misschien?!

Ik kwam recent de volgende foto tegen:

Falls fall

Deze twee mannen waren deze waterval aan het klimmen in Japan, toen plots de rechterkant volledig instortte. Ze kwamen er goed vanaf, rappelden naar beneden, (vervingen hun ondergoed waarschijnlijk) en probeerden dezelfde waterval een paar dagen later nog eens. Maar ook toen was het erg warm en besloten ze het er maar niet op te wagen…

Dit deed mij terugdenken aan een vraag waar ik al de hele winter mee zit: “Hoe vormen goulotten zich?!”

De condities in Cham waren deze winter bijvoorbeeld erg raar. Op de Mont Blanc du Tacul waren er perfecte condities, terwijl er op Les Aiguilles de Chamonix praktisch geen ijs te vinden was. Ook Les Droites was perfect, terwijl de nabijgelegen wanden (les Courtes, Aiguille Verte) dan weer een pak droger lagen…

Bij deze: Als er iemand een idee heeft over wat er precies voor zorgt dat goulotten zich vormen, veel/weinig sneeuw, warm/koud, wind, … U mag altijd mailen! Wie weet kan ik dan in de toekomst inschatten hoe de condities zijn, zonder er perse in de route zelf pas achter te komen. (Niet altijd een even aangename verrassing…)

Voluit de “Volkl Mountain created by Norbert Joos” genoemd, is een erg lichte toerski uit het seizoen 2004/2005. Ik heb deze ski zo’n 3 maand geleden in perfecte staat kunnen overkopen, maar nu… Heb ik wel een appeltje te schillen met die kerel! (Norbert Joos bedoel ik dan e?!)

Volkl Mountain created by Norbert Joos

Enkele weken geleden maakte Sam mij er plots attent op dat er toch iets raars aan de hand was met mijn ski: De kanten en de houten kern zijn langzaam hun eigen versie van de Grand Canyon aan het creëren. Dat is niet echt prettig om te weten als je elke keer weer die ijzige staalharde Vallée Blanche moet afdalen. De angst om plots enkel nog een binding en de bovenste print van mijn skilat over te houden, terwijl mijn belag en kanten een eigen afdaling beginnen, is toch altijd aanwezig…

Bij deze bent u dus gewaarschuwd: De Volkl Mountain created by Norbert Joos…is een prutsski!