Nieuwe helmen voor Mount Coach
juli 31, 2009
An, Yannick, Koen en Hans hebben al een aantal mooie beklimming achter de rug en er zijn vast nog meer op komst. Maar dichter bij huis wordt er zeker niet stil gezeten. Het voltallige Mount Coach Team vertrekt vanavond naar Chamonix voor een 2 weekse alpiene stage. En dit met de nieuwe helmen geschonken door K2-De Kampeerder.
Churup (5493m) De synthese van 2 jaar Mount Coach?
juli 30, 2009
Met volledig opgeladen batterijen na drie dagen sportklimmen hadden we ons oog laten vallen op Churup. Niet al te hoog, technische lijn, dicht bij Huaraz (lees: weinig stappen naar basiskamp) en volgens anderen in conditie, meer moest dat niet zijn voor ons. Toen we tijdens het instijgen de wand voor het eerst boven de vallei zagen uitsteken keken we wel al eens met een bang hartje naar elkaar. “Heb jij al eens zo een stijle wand in een directe lijn beklommen?” “Eeuh, neen…” “Hebben we ons weer overschat?” “eeuhm… Zorgen voor morgen…”
Churup (5493m) met de geklommen route
1000 hoogtemeters en tot 85 graden mixteklimmen waren de woorden die ons in de topo aanspraken, maar in realiteit ziet dat er toch altijd net iets anders uit. Na ons tentje te hebben opgezet aan een idylisch meertje lag iedereen al snel te slapen met een zware volgende dag in het achterhoofd.
Om 3 uur vertrokken we voor enkele uurtjes boulderspringen tot aan de sneeuwgrens. Nog wat hoger zonder stijgijzers stonden we aan de start van een groot couloir. Vanaf hier zouden we in 2 cordees inbinden en vertrekken, ware het niet dat Hans zich niet al te lekker voelde. De vermoeidheid en de hoogte speelde hem teveel parten en hij nam de moeilijke beslissing om alleen om te keren, zodat wij met drie verder konden klimmen. Na het enge couloir te hebben uitgeklommen moesten we nog enkel over de rimaye geraken en wat traverseren om aan de basis van de wand te komen. Het was zoals gepland net 6u, en dus konden we zonder hoofdlamp verder klimmen.
Het is net licht geworden, dus tijd voor wat mixed
De start van de eigenlijke route zou volgens de topo onze “mixed climbing skills” testen, en dat gebeurde. Koen moest al zijn verworven technieken aanspreken om aan de volgende relais te geraken. Helaas versperde een verticaal stuk gladde rots met poedersneeuw op ons de weg…
Koen aan de start van de moeilijkheden
“Terugkeren?” Maar neen, gelukkig vond Koen een doorgang langs links via een vuile traversee die ons 1 lengte hoger weer op het juiste spoor zou brengen. Enkele verroeste pitons bewezen dat we niet de enige waren die deze variante ooit al hadden beklommen.
Enge traversees kunnen ook op de knien geklommen worden
Nadien was het aan mij om me te bewijzen. Enkele 60m lengtes zonder ook maar enige mogelijkheid tot het plaatsen van een tussenzekering brachten ons al een stuk hoger op de wand en zelfs in het zonnetje.
Yannick ergens halverwege de route
Nadien mocht An de laatste 150m sporen richting top. Dit bleek nog een zware job te zijn omdat de zon de sneeuw al aardig zachter gemaakt had.
An bewees weer in vorm te zijn door de laatste 150m zwaar te sporen
Geef toe, een scherpe top met een prachtig uitzicht, mooi weer, helemaal alleen en een trots gevoel omdat we wisten dat we een stevige route geklommen hadden, een beter topgevoel kan er toch niet zijn?
We vonden het zicht vanop de top al mooi genoeg zonder ons erbij
Nog 9 rappels tot beneden en snel weer richting tentje waar Hans zijn warme soep al stond te wachten.
Bizarre rappel vanop de topgraat
We waren het er alledrie over eens dat we een mooie prestatie hadden geleverd. Technisch klimmen op een hoge berg, zonder enig spoor voor ons; de synthese van wat we gedurende 2 jaar bij MC hadden geleerd?
Voor mij zit de maand Cordillera Blanca klimmen erop, ik ga met men vriendin nog wat verder in Peru en Bolivie rondreizen, maar An, Hans en Koen hebben net te horen gekregen dat de directe lijn op Tocclaraju en op Ranrapalca er goed bijligt, dus verwacht binnenkort nog maar meer nieuws…
Chamonix juni
juli 27, 2009
De eerste dagen was het slecht weer en zijn we dus in de vallei gebleven om wat te gaan sportklimmen in La Fayet (St Gervais) waar een overhangende rots ons droog hield. De andere kant van de vallei aan de grens van Zwitserland zijn we ook gaan klimmen, namelijk in Barberine. Daar hebben we “Mirrors in the ceiling” geklommen. Een mooie route van 350m die weliswaar behaakt was, maar toch met 2 lengtes van 7a en een zeer lange lengte 6c+ dal, die toch erg pittig was!
Na enkele dagen beloofde het dan toch beter weer te worden en trokken we richting Envers Des Aiguilles. Daar klommen we Desperado, ED-, 350m, 6b Obl. Zeer mooi met ongelooflijke barsten en zeer ruwe graniet, zoals het moet zijn!
Envers des Aiguilles, Desperado
De volgende dag hadden we niet veel tijd en opteerden we voor een korte maar krachtige route, het werd: Une Gueule du Diable, ED+, 6c, “slechts” 120m. Na een makkelijke eerste lengte begonnen de moeilijkheden. Een 6c barst, het werd dus iets meer dan 35meter Dulferen! Deze barst was werkelijk de mooiste barst die ik ooit heb geklommen. Wel hadden we er 1u15minuten over gedaan om beiden aan de relais te staan. De tijd drong dus al een beetje en de volgende lengte bestond uit een 6c+. Uitgeput door de warmte en na zeer lang twijfelen besloten we te rappelen, we hadden geen rugzak mee dus ook geen water, volgende keer dus een haulbag mee! We will come back!
Une Gueule du Diable, 6c
In Chamonix stond Jasper ons op te wachten. De dag erna vertrokken we voor een lange instijg (van Cham tot Leschaux hut). Daar klommen we (Tim, Jasper en Maxime) op Les Petites Jorasses de “Anouk” (750m, ED-). Na heel wat verkeerd te hebben geklommen, beseffend in een veel te zware route te zitten, rappelden we schuin richting de juiste route. Na wat speed-climbing, geraakten we toch terug op schema! De volgende dag keerde ik terug richting Chamonix, om s’avonds de bus te nemen richting België. Tim en Jasper klommen de Contamine route ook op de Petites Jorasses (750m, TD+)!
Les Petites Jorasses, 750m
Binnen enkele dagen zijn we al terug weg, nu met het volledige MC3 team, voor een 16-daagse stage!
Hatun Machay, sportklimmen bij de Incagoden
juli 26, 2009
Om onze gekraakte moraal na onze mislukte poging op Aresonraju weer op te krikken moesten we even weg van de hoge bergen waar toch teveel sneeuw op lag. Sportklimmen bleek het alternatief dat direct naar voor geschoven werd. We zijn alle drie niet zo een fanatieke beoefenaars van deze tak van de klimsport, en hadden meer een driedaagse “chillklim”uitstap in onze gedachten.
In onze lodge weerklonken al enkele weken uiterst positieve berichten over de pracht van een klimgebied op anderhalf uur van Huaraz, nml: Hatun Machay. Met een overload aan eten om weer op krachten te komen stapten we in een busje samen met nog wat ander klimvolk van divers pluimage. Het was al donker toen we op 4200m hoogte uitstapte, onze tent opzette en moe gingen slapen zonder nog maar een glimp van enige rots te hebben opgevangen…
WOW! Zoiets moet er uit men mond ontsnapt zijn toen ik de ochtend nadien de tent opentrok. Een prachtig heuvelachtig, droog landschap zover ik kon kijken met beneden in de vallei de meest eigenaardige rotsformaties die ik ooit gezien had. Het leek wel op een soort van versteend bos met pieken over de dertig meter en in het midden een veld met boulders waar menig bos in Fontainebleau nog jaloers op kan worden. Na even op te warmen in de zon met ontbijt besloten we niet langer te wachten en dit prachtige landschap van dichterbij te gaan verkennen.
ontbijten in niemandsland
Op weg naar de wonderen van Hatun Machay
Na wat boulders te hebben uitgeprobeerd als opwarming wisten we dat het een soort zandsteen was met veel grip dat op sommige plaatsen nogal breekbaar was. Nu, geen probleem, op de lengteroutes bleek alles al goed gekuist te zijn.
opwarming
Hatun Machay is een klimgebied dat nog maar sinds 4 jaar bestaat, maar is door het immense potentieel op die tijd al het grootse van Peru geworden. In de vallei waar voor de rest echt niets is, staat enkel een lowbudget gite zonder eletriciteit.Er zijn routes van 4 tot en met 8a, maar de meerderheid situeert zich in de 6 en de 7. Er zijn waarschijnlijk “boulders for a lifetime”, maar dan moet je wel eens naar daar gaan met een staalborstel en een hamertje.
Koen in het prachtige dak van "Pincitas, 6a+"
An klimt "Welcome to Huaraz, 6b+" met overtuiging en toeschouwers
Yannick in de stevige start van "Flapper, 6b"
Perfecte behaakte routes in allerlei stijlen maakte onze dag goed. Van echte cracks tot overhangende knijpers en subtiel dalwerk, alles was aanwezig onder een stralend zonnetje. Na drie dagen niets anders gedaan hebben dan heerlijk gegeten en geklommen zijn we klaar voor een nieuwe alpine poging. We gaan nog niet te veel verklappen, enkel dat Hans van MC1 ons heeft vervoegd en dat we iets gaan proberen waarvan in de topo staat: … Then climb 60m of 85degree mixed above 5000m…
Zo hebben we weer wat rapelervaring bijgekregen
juli 22, 2009
Zondag 5 Juli vertrok ik met Guido Riemenschneider voor een weekje naar chamonix. Nog 1 dag slecht weer en dan zou het opklaren aldus het ohm.
Goed weer in Chamonix
Helaas werd het goede weer iedere keer met een dag uitgesteld. Donderdag zou het werkelijk mooi worden dus nu nog op zoek naar een beklimming voor donderdag. Best moeilijk als niemand klimt en je ook niet weet wat in conditie ligt. Uiteindelijk zou het eperon Tournier (III 3 5c, 1000m ) op de noordwand van Aiguille Du Midi worden. Er viel zo goed als geen sneeuw de afgelopen dagen, derde graads ijs, 5de graads rots kunnen we allebei aan dus hoewel een lange klim is ging hij vlot verlopen.
Woensdagavond in de mist onderaan de wand wachtend op een glimp van onze route. De gehele route kunnen we niet zien maar onze instijg en het onderste rotsgedeelte weten we wel uit te vissen. Er ligt toch wel wat meer sneeuw, maar dat zal wel gaan.
De instijg loopt vlot en tegen 6 uur zitten we onderaan in de route. Een 500m 4de graads terrein weten we relatief vlot af te handelen, relatief want het centimeter dunne laagje sneeuw en ijs maakt het klimmen toch behoorlijk tricky. Stilaan komt het besef dat we hier een serieuze pijler in winterse condities aanpakken. Na de 500m komen we onderaan een wand waar we 2 rapels naar links moeten maken. Hier moeten we snel wezen, we zitten voor een 3 tal touwlengtes onder de seracs. Mijn oog valt op een prachtige geul tussen de gletsjer en de pijl, een stuk moeilijker dan het 3de graads ijs, maar wat een mooie lengte. Vervolgens klimmen we via het sneeuwcouloir naar een zadel 300m onder de topgraat. Hier verliezen we echter veel tijd. Er komen enkele lengtes 5c maar alles wat logisch lijkt is verijst. Na verschillende pogingen links en rechts richt ik me uiteindelijk op de meest logische lijn. Ondertussen is het al laat in de middag, het weer is stilaan aan het omslaan en 2 prachtige mixte lengtes later besluiten we met tegenzin terug te keren. In een noordwand als Aiguille du Midi is dit geen pretje. 5 uur later, reeds 16 uur bezig en veel bandslingen, klemblokken kwijt staan we terug onderaan de wand.
Guido R. in een besneeuwde tournierpijler
Maar altijd positief bezien: Ik werkte me zonder stress door moeilijk ijs en zware mixte lengtes, weet dat met iets meer tijd een serieuze pijler deze winter een mogelijkheid is en het belangrijkste ik heb weer wat rapelervaring opgedaan en die zal zeker nog van pas komen.
Gegokt maar verloren
juli 22, 2009
Na een geslaagde Alpamayo kon onze moed niet op. We hadden gemerkt dat zelfs op grotere hoogte het technisch klimmen weinig problemen gaf, daarom gingen we op zoek naar een mooie top met vooral een mooie lijn (en niet te lange instijg). Ons oog viel al snel op de Paron vallei die met Pyramide de ?? en Artensonraju meer dan voldeed aan onze wensen. Na enige rondvraag, smalende blikken en commentaren als “El Pyramide, die wordt al jaren niet meer geklommen, veel te gevaarlijk ” moesten we die eerste spijtig genoeg al snel opgeven, maar Artesonraju (6025m) zou het worden. Toen we in het morenekamp toekwamen stelden we vast dat de zuidoostgraat die wij voor ogen hadden nog niet gespoord was en dat geen van de 2 andere teams in het kamp van plan was ons dat plezier te doen. Dus werd de vraag: “Wat is het belangrijkst, de top of de route?” Het werd de route, we kozen dus niet voor de normaalroute met hogere slaagkans, maar wel voor de uitdagendere zuidoostgraat.
De zuidoostgraat van Artesonraju (6025m) en ons eindpunt...
Vol goeie moed stonden we om 1.00 vertrekkensklaar, over de gletsjer, op zoek naar de sneeuwkegel. Maar zonder maan, zonder spoor en we durven het bijna niet zeggen, zonder marsplan was dit niet evident. Doe daar de unconsolidated sugarsnow bovenop en binnen de kortste keren wisten we niet meer wat links of rechts en boven of onder was. Toen we even later de bergschrund als een grote serac aanzagen waren we vastbesloten dat een traverse de oplossing zou zijn om terug op de juiste route te komen. Maar laat het een goeie les zijn, in het wildeweg ronddwalen op een berg is geen goed idee. We namen het wijze besluit op onze schreden terug te keren alvorens we ons verder in de nesten werkten. De sneeuwstorm die even later opstak kon de pijn slechts gedeeltelijk verzachten…
Toen het licht werd en we al beneden waren was de teleurstelling des te groter...
Sommigen vroegen zich af waar het zou eindigen, hopelijk hier nog niet…
PS.: Geen nood, we laden ons de komende 3 dagen op met zon, rotsen, bier en wijn zodat we er weer tegen kunnen voor een week of twee.
De vloek is gebroken!
juli 17, 2009
Yes! Op 15 Juli beklommen we Alpamayo (5947m) via “the French direct” in winterse omstandigheden. Nadat reeds 2 andere Mountcoach teams door slechte weersomstandigheden faalden kunnen we terecht zeggen dat de vloek gebroken is.
Mount coach voor "The French direct ",TD
“Hoe slagen we er in onze knieen te sparen en toch niet te veel geld uit te geven?” was de hoofdvraag voor ons Alpamayo avontuur begon. De tocht naar basecamp is al een expeditie op zich en dat zit je nog maar op 4400m. Gelukkig leerden we nog enkele klimmers kennen in onze hostel met dezelfde plannen. Zo konden we enkele burros en een arriero delen met een grappige Schot, een rasta Duitser en een reizende Engelsman. Het traject van 24 km en 1300hm was al een mooie intro op wat nog komen ging. Na een nachtje in basecamp zeulden we zelf onze weerom overdreven zware rugzakken over de morene richting een kamp net onder de gletsjer. Gelukkig won Koen de race tegen de Schot en zo hadden we met voorsprong de horizontalere plaats om ons tentje neer te plaatsen. Na morenecamp komt colkamp op 5500m. Om hier te geraken ploeterde we ons een weg over de gletsjer om naar het einde nog tweemaal een stuk van zo een 100tal meter 70graden ijs voorgeschoteld te krijgen. Dit gecombineerd met 15kg op de rug en nog niet helemaal geacclimatiseerd te zijn bleek een stevig pikkertje.
Yannick op weg naar het colkamp (5500m)
An aan het begin van het laatste stuk richting colkamp
Aangekomen in colcamp bleek onze Mountcoach-efficientie inzake het snel opzetten van een kamp weer indruk te maken. Voor de 10e keer deze trip moesten we uitleggen waar MC voor stond, of zou het toch iets met onze uniforme pullekes te maken hebben? In ieder geval leek Alpamayo er goed bij te liggen, wat niet van de naburige top Quitaraju te zeggen was. De directe lijn op de westwand was ook een doel, maar de overvloedige sneeuwval van de voorbije dagen had ervoor gezorgd dat op de hele berg geen stuk te bespeuren was dat niet door een lawine was verwoest.
De ochtend nadien trokken we rond 2u vol goede moed ten aanval. Helaas waren we nog geen half uur ver toen de wolken, de wind, sneeuw en Yannicks hoogteziekte nog maar eens kwamen opzetten. Na een kwartiertje analyseren besloten we toch maar terug te keren… Het voelde als een falen, maar aan de andere kant wisten we dat we dat we nog meer dan genoeg eten hadden voor een tweede poging.
De volgende ochtend zagen we toch al sterren en bleek er ook minder wind te zijn. Dit moest hem worden! Een uurtje later als bij de eerste poging waren we weer op weg. Gletsjer over, stijl tot aan de bergschrund en ombouwen om in pitches te klimmen. We waren zelf helemaal alleen, wat een chance op een van de populairste bergen uit het massief. Na 2 touwlengtes stijle sneeuw begon het allemaal wat ijziger (en dus leuker) te worden. Enkele lengtes in het donker en toen het eindelijk rond 6u licht werd bleken we al aardig in de centrale geul te zitten. Iedereen klom voor maar het was toch Koen die de titel “calves of steel” in de wacht sleepte door in sneltempo naar boven te pikkelen.
Koen voorop in "the French direct", Alpamayo
Koud was het niet echt, maar het viel ons wel op dat we helemaal omgeven waren door wolken. “Sneeuwt het?” Ja, toch een beetje… Maar in de laatste 3 stijlere lengtes kregen we toch meer en meer spindrift over ons. ” Jamaar, we zijn bijna boven, waar komt toch al die sneeuw vandaan?”
An in de laatste lengte
Haasten was dus de boodschap, we zaten op bijna 6000m in een echte sneeuwstorm. Helaas is haasten een relatief begrip op die hoogte. Nog effe bijten en, YES! We zijn er!
Weerom gelukkige gezichten op de top
Rappel na rappel bleek de sneeuw dieper en dieper te worden. Onderweg staken we nog twee andere verloren gelopen cordees voorbij en ploeterden we doelloos over de volledig ingesneeuwde gletsjer. Waar stonden die tenten ook alweer? Gelukkig wist de Schot het deze keer beter en geraakten we uitgeput terug naar de geborgenheid van ons tentje…
De epische terugtocht naar de beschaafde wereld ga ik hier nog niet beschrijven, eerst de knieen laten genezen…
De Knoop
juli 11, 2009
Typische rappel in het hooggebergte
Ongeveer een maand geleden hebben we bij MC vier nieuwe touwen gekocht. Tijdens de beklimming van de Aig de la Republique werden die voor de eerste keer gebruikt. Na een vlotte beklimming van meer dan 600m, stonden we dus om 1000Hr op de top. Dan ben je natuurlijk pas halverwege en de afdaling van de Republique is bijzonder ingewikkeld. Toch loopt alles vlot, het touw blijft gedurende 600m afdalen nergens vasthangen. Volgens planning zouden we rond 1400Hr terug in de hut aankomen, zodat we nog tijd genoeg hebben voor de afdaling naar de Montenvers (ongeveer 2 uur, de laatste trein gaat om 1730Hr). Op vier rappels van het einde halen we onze dump van materiaal op, stijgijzers en dikke schoenen, waarna we langs een rechtstreekse route op de gletsjer kunnen rappellen. Dit laatste stuk is overhangend, wat in principe gunstig is om een rappeltouw door te trekken.
Overhangende rappel
De voorlaatste rappel gaat mis. Ik ga een beetje uit de route, kom over een overhang en zie onder mij iets wat op de volgende relais lijkt. Na 25m vrijhangend afdalen, blijkt dit een verroeste piton te zijn met een verrot wit touwtje erdoor. Ik heb geen andere keuze dan me hierop vast te maken. Ik roep naar Koen dat hij naar een betere plaats moet uitzien, maar hij komt uiteindelijk ook op dezelfde plaats uit. Geen probleem denken we, we verstevigen die ene piton wel en dalen dan verder af tot op de gletsjer. Maar nadat we het touw al bijna volledig doorgetrokken hebben, blijft het vasthangen. De knoop is ondanks onze voorzichtigheid, ergens in een barst vastgelopen. We proberen het met een takel, maar er is geen beweging in te krijgen. Het andere uiteinde is al uit het zicht verdwenen, een enkele blauwe touwstreng van 8,6mm hangt boven ons vast. We hebben misschien 25m touwoverschot bij ons op de relais. Wat nu? In dit soort situaties overloop je best even al de opties, vooraleer je stomme dingen gaat doen.
Daarnet nog vrolijk op de top, maar nu...
- Onze eerste gedachte is hulp inroepen van een naburige touwgroep, collega’s van ons. Maar het zou anderhalf uur duren vooraleer ze boven ons kunnen geraken om ons te helpen. En het zou natuurlijk een enorme afgang zijn na die mooie beklimming
- De PGHM (reddingsdienst) bellen is al even nefast voor onze reputatie en we willen die gasten niet onnodig in gevaar brengen.
- Het touw doorsnijden en verder afdalen met de overschot. Het is verdomme een nieuw touw! Nee dus.
- Het zelf oplossen
Goed idee, laten we het zelf oplossen. Maar dit is echt wel de meest angstaanjagende methode, dat kan ik je wel verzekeren. De enige optie die je hebt, is langs het vastgeklemde touw omhoogprusikken. Dit is niet zo’n probleem als de rots makkelijk beklimbaar is, maar in onze situatie is dat niet het geval. Een stevige overhang en een dunne barst wacht de nietsvermoedende klimmer. Jezelf omhoogwerken langs een touw dat elk moment kan losschieten is dus mentaal erg belastend. Omdat we nu eenmaal geen kamikazes zijn, is er een kleine marge van veiligheid. Ik bind me in op het enige uiteinde van het touw dat we nog hebben en laat me tijdens het omhoogprusikken zekeren door Koen. Om de zoveel meter kan ik een tussenzekering steken in die ene dunne barst. Alleen moet ik daarvoor een beetje heen- en weerslingeren om aan de wand te geraken, wat de zenuwen nog meer op de proef stelt. Na een tiental meter wordt de stress wat minder, het touw blijkt mijn gewicht te houden. Na 15m kom ik aan de overhang. Ik kan een laatste friend steken, vooraleer nog zeven meter verder te prusikken. Dan kom ik over de overhang en zie de vastgeklemde knoop een meter hoger zitten. Mijn hart mist een slag als ik zie hoe dun de knoop op enkele granietschilfers vastgeklemd zit. Als die nu losschiet, vlieg ik meer dan 15m omlaag, dat alles op die ene verroeste piton. Nee dank u! Ik verlies onmiddellijk mijn zelfvertrouwen en klim de laatste meter vrij tot aan de knoop. In dezelfde barst waar de knoop in vast zit steek ik snel een groene camalot, waarop ik mezelf vasthang. Pfiouw!
zicht op de mer de glace
Nu rest me nog een nieuwe relais te bouwen, het touw door te halen en terug naar Koen rappelen. Gelukkig is er links van me een een rotskop, waarover ik een stuk touw kan leggen als relais. Ik trek het touw moeiteloos door en daal af tot bij Koen. Dit keer komt het touw probleemloos tot bij ons en zonder noemenswaardige problemen bereiken we om 1500Hr de hut. Na een snelle panaché, dalen we af en halen nog net de laatste trein aan de Montenvers. ’s Nachts in mijn dromen verwerk ik dit soort situaties en mijn collega’s hebben de volgende nachten nogal wat last van mijn geroep…
Voorklimmer Paracommando
juli 9, 2009
Mont Blanc vanaf de alpinistenzijde
Omdat het niet altijd vakantie kan zijn, moet er ook af en toe gewerkt worden. De afgelopen zes weken gaf ik de militaire cursus voorklimmen. De eerste weken omvatten alles wat met rotsklimmen te maken heeft en gaan door in België. De laatste twee weken gaan door in Chamonix. Omdat alle basistechnieken moeten aangeleerd worden is er niet zoveel tijd over om wat aan het palmares te werken. Maar dankzij het mooie weer (mooi weer in Cham???) heb ik toch enkele leuke beklimmingen kunnen doen.
- Op de Aig de Rochefort, 4001m
Na een dag sneeuwscholing aan de voet van de Cosmiques, nog snel langs het couloir des Cosmiques en de graat naar de lift geklommen. De sneeuw- en ijscondities waren de afgelopen weken overigens bijzonder goed. Ook Koen, Tim, Maxime en Jasper waren rond deze tijd in Cham en deden mooie beklimmingen. Als grote afsluiter van deze periode volgde een driedaagse met meerdere beklimmingen. De eerste dag deden we een oefening op de pointe Lachenal, die we als oefening volledig uitrustten met vaste touwen. Na de oversteek van de Vallée Blanche, overnachten we in de Rifugio Torino.
- Op de arête de Rochefort
De tweede dag van onze driedaagse beklim ik samen met Steve Geerts en twee cursisten de Aiguille de Rochefort, net een vierduizender, langs de prachtige Rochefortgraat. “Slechts” een AD, maar een prachtige beklimming als die in goede condities is. Vlot doen we het traject heen en terug, want we hebben nog wat voor de boeg. We steken die voormiddag nog terug de Vallée Blanche over, nemen de lift naar beneden en stappen ineens op het treintje naar de Montenvers. De twee uur instijg naar de refuge des Envers des Aiguilles zijn nu wel vrij vermoeiend. Onderweg komen we nog Tim en Maxime tegen, die daar ook enkele dagen stevig geklommen hebben.
- Voor de top van de Aig de la Republique 3305m
Na een korte nachtrust volgt om 0300Hr het ontbijt en samen met Koen Staelens, mijn “baas” de commandant van de Kamp Cie, begin ik aan de lange beklimming naar de markante Aiguille de la Republique. Deze opvallende naald zie je duidelijk vanuit het Montenvers treinstation. Koen verlaat de Cie eind deze maand en deze beklimming is mijn afscheidscadeau aan hem. Vooral omdat al verschillende franstalige collega’s gefaald hebben op deze beklimming heeft deze top iets extra’s voor ons. De klimtechnische moeilijkheden zijn redelijk, maar het ingewikkelde routeverloop van meer dan 600m maakt deze top moeilijk bereikbaar. Maar om iets voor tienen staan, excuseer zitten, we te paard op de smalle top.
- Koen Staelens op de Aig de la Republique 3305m
Na 700m rappelen en anderhalf uur afdalen halen we nog net de laatste trein op de Montenvers. De voorlaatste rappel gaat traditiegetrouw mis en het wordt nog erg spannend, maar dat vertel ik later wel eens. Aansluitend aan deze periode vertrek ik weer naar de Bernina en de Bergell in Oost-Zwitserland, alweer voor het werk
Low budget luxurious klimtripje
juli 7, 2009
Met de camionette van Danny Janssen ben ik deze week gaan ‘genussklettern’ in de Alpen, om al een beetje te pré acclimatiseren voor Peru. De Niedermann-route op de Graue Wand bleek echter niet echt ‘geniessen’, soms duurde het zoeken naar de instijg wat lang en soms werden we verjaagd door de regen, maar de vakantie was wel leuk.
propere jongen...
danny in de graue wand
