Zo hebben we weer wat rapelervaring bijgekregen
juli 22, 2009
Zondag 5 Juli vertrok ik met Guido Riemenschneider voor een weekje naar chamonix. Nog 1 dag slecht weer en dan zou het opklaren aldus het ohm.
Goed weer in Chamonix
Helaas werd het goede weer iedere keer met een dag uitgesteld. Donderdag zou het werkelijk mooi worden dus nu nog op zoek naar een beklimming voor donderdag. Best moeilijk als niemand klimt en je ook niet weet wat in conditie ligt. Uiteindelijk zou het eperon Tournier (III 3 5c, 1000m ) op de noordwand van Aiguille Du Midi worden. Er viel zo goed als geen sneeuw de afgelopen dagen, derde graads ijs, 5de graads rots kunnen we allebei aan dus hoewel een lange klim is ging hij vlot verlopen.
Woensdagavond in de mist onderaan de wand wachtend op een glimp van onze route. De gehele route kunnen we niet zien maar onze instijg en het onderste rotsgedeelte weten we wel uit te vissen. Er ligt toch wel wat meer sneeuw, maar dat zal wel gaan.
De instijg loopt vlot en tegen 6 uur zitten we onderaan in de route. Een 500m 4de graads terrein weten we relatief vlot af te handelen, relatief want het centimeter dunne laagje sneeuw en ijs maakt het klimmen toch behoorlijk tricky. Stilaan komt het besef dat we hier een serieuze pijler in winterse condities aanpakken. Na de 500m komen we onderaan een wand waar we 2 rapels naar links moeten maken. Hier moeten we snel wezen, we zitten voor een 3 tal touwlengtes onder de seracs. Mijn oog valt op een prachtige geul tussen de gletsjer en de pijl, een stuk moeilijker dan het 3de graads ijs, maar wat een mooie lengte. Vervolgens klimmen we via het sneeuwcouloir naar een zadel 300m onder de topgraat. Hier verliezen we echter veel tijd. Er komen enkele lengtes 5c maar alles wat logisch lijkt is verijst. Na verschillende pogingen links en rechts richt ik me uiteindelijk op de meest logische lijn. Ondertussen is het al laat in de middag, het weer is stilaan aan het omslaan en 2 prachtige mixte lengtes later besluiten we met tegenzin terug te keren. In een noordwand als Aiguille du Midi is dit geen pretje. 5 uur later, reeds 16 uur bezig en veel bandslingen, klemblokken kwijt staan we terug onderaan de wand.
Guido R. in een besneeuwde tournierpijler
Maar altijd positief bezien: Ik werkte me zonder stress door moeilijk ijs en zware mixte lengtes, weet dat met iets meer tijd een serieuze pijler deze winter een mogelijkheid is en het belangrijkste ik heb weer wat rapelervaring opgedaan en die zal zeker nog van pas komen.
Gegokt maar verloren
juli 22, 2009
Na een geslaagde Alpamayo kon onze moed niet op. We hadden gemerkt dat zelfs op grotere hoogte het technisch klimmen weinig problemen gaf, daarom gingen we op zoek naar een mooie top met vooral een mooie lijn (en niet te lange instijg). Ons oog viel al snel op de Paron vallei die met Pyramide de ?? en Artensonraju meer dan voldeed aan onze wensen. Na enige rondvraag, smalende blikken en commentaren als “El Pyramide, die wordt al jaren niet meer geklommen, veel te gevaarlijk ” moesten we die eerste spijtig genoeg al snel opgeven, maar Artesonraju (6025m) zou het worden. Toen we in het morenekamp toekwamen stelden we vast dat de zuidoostgraat die wij voor ogen hadden nog niet gespoord was en dat geen van de 2 andere teams in het kamp van plan was ons dat plezier te doen. Dus werd de vraag: “Wat is het belangrijkst, de top of de route?” Het werd de route, we kozen dus niet voor de normaalroute met hogere slaagkans, maar wel voor de uitdagendere zuidoostgraat.
De zuidoostgraat van Artesonraju (6025m) en ons eindpunt...
Vol goeie moed stonden we om 1.00 vertrekkensklaar, over de gletsjer, op zoek naar de sneeuwkegel. Maar zonder maan, zonder spoor en we durven het bijna niet zeggen, zonder marsplan was dit niet evident. Doe daar de unconsolidated sugarsnow bovenop en binnen de kortste keren wisten we niet meer wat links of rechts en boven of onder was. Toen we even later de bergschrund als een grote serac aanzagen waren we vastbesloten dat een traverse de oplossing zou zijn om terug op de juiste route te komen. Maar laat het een goeie les zijn, in het wildeweg ronddwalen op een berg is geen goed idee. We namen het wijze besluit op onze schreden terug te keren alvorens we ons verder in de nesten werkten. De sneeuwstorm die even later opstak kon de pijn slechts gedeeltelijk verzachten…
Toen het licht werd en we al beneden waren was de teleurstelling des te groter...
Sommigen vroegen zich af waar het zou eindigen, hopelijk hier nog niet…
PS.: Geen nood, we laden ons de komende 3 dagen op met zon, rotsen, bier en wijn zodat we er weer tegen kunnen voor een week of twee.
