Dump in La Thuile
maart 31, 2010
Freeride @ Helbronner
Sinds afgelopen vrijdag ben ik met het werk op winter training in La Thuile, Italiaanse alpen. Normaal zijn de sneeuwcondities in dit jaargetijde allesbehalve winters en is het overal papsneeuw of betonharde firn. Maar een nog steeds aanhoudende winterprik zorgt nu al vijf dagen voor onafgebroken diepsneeuwplezier. Zaterdag poederen in het leuke en bosrijke domein van La Thuile, zondag na een dumpje van 30cm en een lawinegraad 4 van het zelfde, afgerond met een kleine skitour en maandag een topdag freeriden vanuit Helbronner. Dat is de lift die naar 3500m gaat aan de Italiaanse kant van de Mont blanc. Enkel de slechte zichtbaarheid maakt het allemaal wat moeilijker, maar wat een diepsneeuw!
Collega Didier Philippe in actie op glacier de la Toula
Sinds dinsdag is de rest van de groep aangekomen en heb ik al twee dagen skiles gegeven in La Thuile. Gisteren in strontweer, maar vandaag in heupdiepe poedersneeuw. En het houdt maar niet op met dumpen!
De komende twee dagen zou het mooi weer moeten zijn en we trekken het hooggebergte in. Met mijn ploegje zal dat naar de Viktor Emmanuele hut zijn om vrijdag de Gran Paradiso te doen. Als de condities het toelaten, beklimmen we de noordwand en skiën de normaalroute weer af. De sneeuw moet gewoonweg fantastisch zijn na 5 dagen dumpen…
Ciao, Sanne
Grote plannen maar wat komt er van?
maart 29, 2010
Deze vrijdag vertrek ik voor een week tot 10 dagen naar Chamonix. De condities waren afgelopen maanden ronduit slecht maar er lijkt stilaan toch verandering in te komen. Tijdens mijn zoektocht naar recente foto’s van noordwanden als Aiguille Du Midi, Les Droites, Aiguille Verte, Les Courtes en natuurlijk de Jorasses botste ik op dit filmpje.
De derde winterbeklimming van Manitua van 16 tot 19 maart geklommen door een team van het GMHM, het klimteam van het franse leger. Een ander pittig weetje, de 2de winterbeklimming staat op naam van Pascal Ducroz, Benoît Drouillat en de belgische Vanessa Francois, deze dateert van 2008
Zondag Josdag!
maart 28, 2010
Sit back and Relax!
een gloednieuw filmpje van de Petzlcrew in schotland
Tourskitrip naar Noorwegen
maart 27, 2010
Na een drukke week die om een of andere rede gedomineerd werd door de keuze tussen men hart volgen of men portefeuille, is het EINDELIJK tijd om richting Noorwegen te vertrekken. Na een skiongeval eind December heb ik me vooral beziggehouden met revalideren en te dromen over nieuwe avonturen. De knie is stillaan aan het beteren, en een tourskitripje lijkt niet te hoog gegrepen, zolang ik het maar rustigaan doe. Men partners in crime zijn deze keer Frank Saeys en David Caudron. 2 vrienden met veel talent voor alles wat met sneeuw te maken heeft en een goede lawinekennis. We hebben een mobilhome ter beschikking en gaan via Oslo en Trondheim richting de Lofoten rijden. Een plaats waar bergen, sneeuw, zee en het poollicht samen komen, daar moet ik toch eens geweest zijn. De meteo lijkt ideaal, afwisselend zon en sneeuwbuien met een temperatuur rond het vriespunt.
Voor het eerst ga ik ook wat experimenteren met video, de resultaten komen wel online. Veel plezier aan iedereen die binnenkort ook richting de sneeuw trekt!
De Lofoten (c) ppcrew
(c) ppcrew
En oh ja, ik heb men hart gevolgd…
Enkel versus dubbel touw
maart 27, 2010
Een tijdje geleden posten Yannick een zeer interessant stuk van Will Gadd over het gebruik van enkel touwen in alpine omgeving. Omdat mijn reactie nogal uitgebreid is, deze aparte post met een beetje extra achtergrond bij deze revolutionaire gedachtes.
Enkele tegenstanders van dit systeem opperde tot op heden dat de vele grotere vangstoot een probleem was bij het gebruik van zelf geplaatste zekeringmiddelen, zoals friends, ijsvijzen en dergelijke. Het testen van de vangstoot gebeurt bij enkel touwen echter met een gewicht van 80kg waar dubbel touwen maar op 55kg belast worden. Waarom dit verschil vroeg hij zich af? Via de baas van de Amerikaanse touwenfabrikant Sterling liet hij van verschillende merken dubbel touwen testen, allen met een gewicht van 80 kg.
enkel touw systeem
- dubbel touw systeem
Hieronder de resultaten van de test:
Rope A. 80kg-7.35kN, 55kg-5.39kN, published with 55kg-4.85kN
Rope B. 80kg-8.15kN, 55kg-6.23kN, published with 55kg-6.3kN
Rope C. 80kg-8.23kN, 55kg-6.25kN, published with 55kg-6.5kN
Rope D. 80kg-9.22kN, 55kg-5.88kN, published with 55kg-6.1kN
De waarden van een paar enkel touwen, opgegeven door de fabrikanten:
BEAL Joker 9,1mm: 8,2 kN
MAMMUT Serenity 8,9 mm: 9,5kN
EDELRID Kite 9,2 mm: 8,7 kN
EDELWEISS Performance 9,2 mm: 8,2 kN
Uit bovenstaande gegevens kan je afleiden dat er qua vangstoot geen groot verschil zit tussen de dubbel – en enkel touwen.
Toch een paar kantekeningen:
Uitbreken tussenzekering(en)
Als een dubbel touw alternerend is ingepikt wordt bij het uitbreken van de ene tussenzekering de volgende zekering minder belast. Dit komt doordat het andere touw nog niet belast is met de val en daardoor een veel hogere elasticiteit (lees lagere vangstoot) heeft. Het kettingeffect waarbij meerdere tussenzekeringen los geript worden is hierdoor beperkt.
Nota: een goed touwverloop laat alternerend inpikken niet altijd toe!
Steenslag en kantenval
Bij steenslag op dubbel touw is de kans groter dat een van de twee touwen in beter staat is. Het zelfde geldt bij een kantenval.
Wrijving
Wat je vooral niet mag vergeten bij het gebruik van 1 streng in alpine terrein is het gebruik van lange slings. (80 of 120cm) Anders heb je last van teveel wrijving. De meeste goulotten zijn niet zo breed zodanig het geen verschil maakt of je nu een enkel touw met 120 slings gebruik of een dubbel touw voor elke zijde van de ijsgeul (= goulotte).
Voordelen:
Eenvoud
Je maakt het zekeren handiger doordat er geen 2 touwen mooi gesorteerd moeten worden en bijgevolg minder kans dat ze in elkaar verstrengeld geraken. Het voordeel bij de voorklimmer zit hem in het feit dat er geen keuze meer gemaakt moet worden welk van de twee touwen ingepikt moet worden. Door het gebrek aan zicht en geheugen wordt bij het dubbel touw systeem wel eens de verkeerde streng ingepikt.
Gezekerd simultaan klimmen wordt eenvoudiger.
Gewichtsbesparend
De combinatie van een licht statisch touw (om te rappelen) met een dynamisch enkel touw:
Statisch touw 5 mm: 20g per meter: 1200g
Beal Joker 9,1mm: 53g per meter: 3180g
Totaalgewicht voor 60m systeem: 4380g
Een dun dubbel touw van 8,1 mm: 5040g 660g verschil
Een standaard dikte van 8,5 mm 5760g 1380g verschil
Het gebruik van dun enkel touw vraagt een aangepast zekeringstoestel en ervaring in gebruik!
Een kleine tuber zoals de DMM Bugette of het semi automatische toestel, Trango Cinch, zijn ideale apparaten voor dunne touwen. Eventueel kan je als extra een handschoen aan het remhand dragen.
Ceat-dag
maart 22, 2010
Gisteren trokken we met een delegatie MC’ers richting Zoetermeer, waar voor de 5e keer de CEAT dag doorging. Ik was voor de 3e keer van de partij en blijf verwonderd wat voor een gezellig clubje die Nederlandse alpinisten vormen. De Commisie Expedities en Alpine Topsport organiseert elk jaar een dag waarop de expedities van vorig jaar overlopen worden en diegene die nog komen worden voorgesteld. In een iets lagere post kan je terugvinden welke mooie expedities er dit jaar weer vertrekken. Na de voorstellingen kwam nog iemand uitleggen waarop je moet letten als je een artikel schrijft over je klimexploten, er was een 2e handsmarkt, infosessies en een borrel.
Dat een kennismakingsdag voor alpinisten een goed initiatief is van het CEAT werd bewezen door verschillende klimmers. De ene had weer nieuwe klimmaatjes gevonden en anderen deden inspiratie op over bepaalde streken om zelf eens naartoe te gaan. Het Ceat heeft ook een ondersteunende rol in vele expedities en stimuleert zo heel wat goede klimmers om ook buiten de Alpen mooie, geengageerde beklimmingen te volbrengen.
Ik kan ongetwijfeld nog een heel opiniestuk schrijven over de Belgische apineklimwereld, maar ik zal het bij deze vraag houden:
Waarop wachten we in België…? Er staan meer dan genoeg jonge talentvolle klimmers te trappelen om mee aan de kar te trekken…
Headcam
maart 20, 2010
Natuurlijk maken we van onze expeditie in Alaska veel foto’s. Maar naast het nemen van foto’s willen we ook filmen. Wat we gaan meenemen is nog onduidelijk maar ik botste juist op 2 filmpjes van Colin Haley. Hij heeft afgelopen 3 maanden in Patagonia gezeten en onder andere 2 routes solo geklommen. Deze solo beklimmingen zijn opgenomen met een camera op zijn helm. Hoewel je van het voorbijschuivend ijs en rots toch een beetje misselijk wordt hebben ze wel iets, deze beelden.
Aguja Guillaumet
Aguja Mermoz
sardiense Oostkust
maart 18, 2010
Pietro Dal Prà is niet de meest klinkende naam in het milieu. Toch was hij de eerste die alle lengtes van de zeer harde sport multi-pitch “Hotel Supramonte” vrij beklom. Beat Kammerlander’s test piece “Silbergeier” in de Rätikon herhaalde. En als eerste o.a. Cattedrale (21 lengtes tot 8a+) op de Marmolada vrij klom. Onderstaande trailer gaat over zijn film “Aria” een nieuwe lange route aan de sardiense Oostkust. Wat mij vooral opviel was de locatie. In dit gebied heb ik in oktober met griet een prachtig, desolate trekking gemaakt. Bij het zien van zoveel magdelijke, stijle kalkwanden kon ik maar aan één ding denken. Hier valt nog wat te openen! En dat dacht Dal Prà blijkbaar ook.
Dit is wat hij schreef over zijn route, film:
ARIA is not just a route’s or a movie’s name: l’ “aria” (the air) is what embroids the climbing experience. It is the life that embraces you and that you breathe when you’re on the wall. Aria is what you feel around you, and that marks the distance between yourself and the world. Aria is what makes you feel tiny, a tininess of undefined boundaries that swells and melts into the vastity around. Aria hosts your solitude, but to the same extent the silent communication between you and your partner.
In love with and addicted to Sardinia, to vast realms still untouched, Lorenzo and I have been exploring for years new walls in the remotest folds of the island’s mountains. Aria is a sardinian experience that we’ve tried to turn into a movie. It is the life in a place we cherish, the opening of a route, in modern style but with a somewhat alpine spirit, on the different yet most magnificent wall that we’ve ever touched – and for that matter, breathed.
één van de vele steile rotswanden aan de Oostkust Punta Giradili ©joris
CEAT beurs
maart 16, 2010
Komende zondag, 21 April, is er in nederland de CEAT beurs (Commissie Expeditie en Alpiene Topsport ). Deze wordt georganiseerd door het NKBV en is een dag met allerlei voorstellingen, workshops en een infobeurs. Het doel van de dag aldus het NKBV:
- het leggen en/of verstevigen van contacten tussen klimmers, die kunnen leiden tot toekomstige klimprojecten op (voor Nederlandse begrippen) hoog niveau
- het uitwisselen van kennis en ervaring tussen zowel ervaren klimmers als nieuw alpien klimtalent
En om eerlijk te zijn zie je best wel dat het leeft in Nederland. Namen als Mike Van Berkel, Cas Van De Gevel, Martijn Shell, Melvin Redeker, Martin Fickweiler klinken u misschien niet direct bekend in de oren maar deze hebben toch al meerdere mooie expedities achter de rug. Geen sneeuwstampers maar serieuze alpiene beklimmingen op Baffin Island, Alaska, Garhwal Himalayas, Groenland, etc.
Ook dit jaar hebben onze Noorderburen weer grootse plannen:
Cassin Ridge Denali, © alaska2010.nl
Arwa Tower, © www.arwatower.nl
Nameless Tower (6239 m), © www.dutchtrangotower.wordpress.com
Baffin Island, ©blog.martinfickweiler.nl
You have to be kidding me…
maart 14, 2010
Kennen jullie hot Marijke? Ik gelukkig niet persoonlijk, maar wie de populaire media bij ons wat volgt moet toch al van de meest bekende prostituee van België gehoord hebben. Wat blijkt nu? Zij heeft ook al van ons gehoord 
Op haar website (die ik vond via het trackback systeem van onze blog, maak je maar geen illusies), vind je volgend bericht terug:
HOT MARIJKE
FAMOUS!
Traversée Hot Marijke
Muhaha, schitterend! Ga zeker eens een kijkje nemen…
