18 juni 2010:

Een week geleden werd Sam van de berg gehaald en sinds maandag is hij weer thuis. Het lichaam van Joris bleef achter en is nog steeds niet geborgen. De aandacht van de pers is na de door Sam gegeven persconferentie van afgelopen maandag weggeëbt.
We blijven allemaal wat verslagen achter en het is even stil op onze website. Onze zorg gaat momenteel uit naar de berging van Joris, maar er is gewoonweg geen nieuws uit Alaska.

Sanne

8 Juni 2010:

7 Juni 2010:

6 Juni 2010:

2 Juni 2010:

31 Mei 2010:

30 Mei 2010:

29 Mei 2010:

27 Mei 2010:

26 Mei 2010:

25 Mei 2010:

19 Mei 2010:

Eerlijk we komen maar moeilijk op gang. Door die ijslandse vulkaan, aan de naam ga ik me niet wagen, zijn we maandag met 5 uur vertraging vertrokken. Op zich viel dit nog mee, maar jammer genoeg misten we zo onze verbinding in Minneapolis. Een nachtje slapen en dan tegen de middag een niew vliegtuig op. Op weg naar de startbaan liep er iets fout waardoor het vliegtuig niet in de lucht mocht en wij op een ander vliegtuig werden gezet. Uiteindelijk landen we met 20 uur vertraging in Anchorage.

Dinsdagavond en woensdagmorgen snel allerlei winkels aflopen en in de namiddag de bus  richting Talkeetna. Onze zakken zijn gepakt, we hebben ons materiaal zoveel mogelijk beperkt, verder hebben we voor 24 dagen eten, toch komen we aan een totaal van 140kg. En dit moeten we naar 14000 voet krijgen?

Morgenvroeg, na een briefing bij de rangers, hopen we naar het basiskamp te vliegen. vanaf dan houd Yannick jullie op de hoogte!

Nog een andere tegenslag, mijn fototoestel is zojuist gesneuveld. Net nu ik me met stop-motion filmpjes aan het amuseren was. Maar geen nood, we hebben nog een videocamera en een reservetoestel. Eerst deze onder de knie krijgen.

pzz

————————————————

11 Mei 2010:

Zoals je lager kunt lezen vertrekken we over een kleine week naar Alaska. Als ik mijn omgeving moet vertellen hoe onze 4 weken eruit zien krijg ik niets anders dan fronsende wenkbrauwen. Vandaar een poging met onderstaande foto. Eigenlijk moet je weten dat als je gewend bent aan een hoogte van 6000m (dat kan enkel als je de laatste 2 weken nog op die hoogte bent geweest ) en het in Alaska heel de tijd goed weer is, deze trip in maximaal 10 dagen geklaard is (4 dagen aanloop tot de route, 3 dagen klimmen en 2 dagen afdalen ). De maanden Mei en Juni zijn veruit de beste maanden. Jammer genoeg wil dat nog altijd zeggen dat 3 dagen mooi weer zeer zeldzaam zijn, gewoonlijk is dit een rustige periode tussen 2 stormen.

Hier onze planning:

17 mei: Vertrek vliegtuig in Schiphol, aankomst Anchorage, Alaska

18 mei: Laatste aankopen in Anchorage

19 mei: Vervoer naar Talkeetna, 200km noordwaarts + invliegen op de Kahiltna Gletsjer, een vlucht van 100km. We komen aan op Punt A waar we een tent, en extra eten achterlaten.

20 mei: Reservedag

21 mei – 26 mei: Aanloop richting 14.000ft kamp (Punt B). We volgen de blauwe lijn over de gletsjer, dit is een meerdaagse wandeling (minimum 3 dagen ). We dragen een rugzak en trekken een slee voort. We nemen alles mee voor 20 dagen, reken maar op 40kg de man!

26 mei- 30 mei: Rust- en acclimatisatiedagen rondom 14000ft kamp (Punt B ). Eventueel klimmen we via een van de 2 paarse routes richting top. Dit om te wennen aan de hoogte.

31 mei: Afdaling van de West Rib (groene lijn ) tot aan de voet van de Cassinridge.

1 juni- 7 juni: De eigenlijke beklimming van de Cassinridge en afdaling naar 14000ft kamp (Punt B ). In geval van goed weer rekenen we hiervoor 3 lange dagen. wellicht nemen we 4 extra dagen reserve mee

7juni – 10 juni: Terugkeer Basecamp (Punt A )

11 juni: Vertrek naar Talkeetna

12 juni: Rerservedag

13 Juni: Vertrek Alaska

14 juni: Aankomst Schiphol

———————————————————————-

Pulka training:

Donderdag was het O.H. Hemelvaart en dus hadden griet en ik nog eens tesamen vrij. Tijd voor een beetje qualitie-time in homeland Klein Brabant. Op het programma een boswandeling met liefst niet te veel pottenkijkers. Bedoeling was om het pulka slepen te trainen. Om echt te trainen is het een beetje laat maar een goed systeem spaart al veel energie, tijd en frustraties. Met deze pulka aka slee gaan we ons materiaal voortrekken op de besneeuwde gletsjer tot aan het 14000ft kamp. In dit vooropgeschoven kamp gaan we verder acclimatiseren en de beklimming voorbereiden.

———————————————————————-

7 Maart 2010:

Midden mei, van 17 mei tot 14 juni om precies te zijn, zitten we,  Joris Van Reeth en Sam Van Brempt in Alaska.

Het hoofddoel van deze expeditie? De Cassin Ridge op Mt McKinley/Denali, met zijn 6194m de hoogste berg van Noord Amerika. Denali word ieder jaar door meer dan 700 man beklommen. 95 % percent klimt langs de relatief makkelijke West Buttress of langs de West Rib. Slechts een 20 tal klimmers wagen zich aan zware routes als de Isis Face, Denali Diamond of ons doel, de Cassin Ridge. Het weer in Alaska is vaak onstabiel, de route is enorm lang en Denali’s zuidwand is geen plaats waar je een storm wil uitzitten. Een succesvolle beklimming zal dus voornamelijk van een langere periode goed weer afhangen. Als wij slagen zijn we de eerste Belgen die via deze lijn Denali beklimmen.

De Cassingraat is een markante lijn recht door de enorme zuidwand van Denali. De route is in 1961 geopend door een Italiaans team met o.a. Ricardo Cassin. Vanuit het Basis Kamp (2200m) is het een 2 daagse wandeling naar de rimaye op 3760m. Hier start onze klim van bijna 2500hm naar de Top. Afwisselend couloirs, sneeuwgraten en rotsbanden, maximaal 80 tot 85° ijs en 5c rots. Dit met een rugzak voor meerdere dagen.

Naast de Cassingraat zijn er nog vele andere mogelijkheden om te acclimatiseren of voor als het goede weer voor de grote routes uitblijft. Mini Moonflower, Kahiltna Queen’s west face, Mount Frances Southwest Ridge zijn enkele routes die vanuit het basiskamp in een of 2 dagen te klimmen zijn. Voor in geval van extreem lang goed weer en een topconditie is er nog de Infinite Spur op Foraker. Verder is er nog Mount Hunter’s North Buttress, een van wereld’s mooiste alpiene lijnen die ik ken, maar deze is nog veel te hard voor ons.

Hoe zien onze 4 weken eruit? Wel dat weten we zelf nog niet. Er is daar ongelofelijk veel te doen en uiteindelijk is het allemaal afhankelijk van het goede weer. De verschillende mogelijkheden zijn:

Eerst een beetje al klimmend acclimatiseren op kleine toppen en dan via de Valley of Death naar de start van de Cassin, Eenmaal geacclimatiseerd de snelste manier om aan de voet van de wand te geraken. Maar de naam van de vallei zegt al genoeg, hier komen we liever niet….

Gaan we via de West Buttress zo snel mogelijk op hoogte geraken daar enkele rustdagen en dan via de West Rib terug naar beneden tot de start van de Cassin. Dit lijkt ons de manier met de meeste slaagkans maar dat wil wel zeggen dat we de eerste 10 dagen via een platte gletsjer op en neer gaan moeten sloffen. Dit tussen honderden andere klimmers…

Zelfs een overmoedig idee als de aaneenschakeling van de 2 Kahiltna toppen met de Cassin en zo de gehele graat vanaf de gletsjer tot de top volgen krijg ik niet uit mijn hoofd. Fysiek een ongelofelijk zware onderneming. Er is nog maar 1 team dat zich hieraan heeft gewaagd en dat waren geen kleine jongens. Na 2 tot 3 zware klimdagen over de Kahiltna toppen kunnen we dan pas aan het eigenlijke doel beginnen. Maar wat een prestatie moest zo een aaneenschakeling lukken.

De expeditie wordt ondersteund door:

De gehele topo kan je hier bekijken of op supertopo

Naast een fysieke training zijn we enorm hard mentaal met deze expeditie bezig. Welke strategie heeft de grootste slaagkans? Welke slaapzak, geen matje, hoeveel materiaal, eten, 1 touwstreng of toch 2 moesten we moeten terugkeren, het is er permanent licht dus we kunnen evengoed in de nacht klimmen en overdag in de zon met een lichtere slaapzak rusten, vervang ik de achterkant van mijn crampons door een aluminium versie dat bespaart veel gewicht, Nemen we een Bibler of doen we een gok op alleen een bivakzak,…