Alpiene stage MC4: week 2

21 woensdag dec 2011

Toegevoegd door in Andere

≈ Geef een reactie

Na ons zalige dagje chillage, werden we de volgende voormiddag alweer snel tot de orde geroepen door onze gids voor week nummer 2, Helmuth van Pottelbergh. De kaarten werden op zijn motorkap opengegooid, al snel werd duidelijk dat deze week van ons op het vlak van tochten voorbereiden meer verwacht ging worden. En korte tijd later, daar we hier allemaal enorm bedreven in zijn, wisten we wat ons de komende dagen te doen stond. Eerst een dagje (op ons gemak, dachten we) instijgen naar Refuge du Plan Glacier, om aldaar een poging te wagen tot de Traversée des Dômes du Miage.

Refuge du Plan Glacier, waar we na de lange instijg verwelkomd werden door een éénogige steenbok, en een heelijke, weliswaar gasvormende, maaltijd.

Na de tochtvoorbereidingen en briefing de avond tevoren, dus lekker vroeg uit de veren om de Dômes de Miage te beklimmen. Een prachtige tocht, maar daar het ontbijt nogal kranig was, bleek onze voorraad koeken-en-andere al vrij snel op te zijn. Toch vonden we nog energie om na de Aiguille dela Bérangèrenog even te oefenen op de valtechnieken in een sneeuwveldje. Daarna werden we allen wel lichtjes genekt door de nog veel te lange wandeling terug naar beneden.

Dôme nummer zoveel

De prachtige sneeuwgraat

De dag erna stonden we op met slecht weer. Al snel besloten we dus te verhuizen naar Wallis, hometown, of toch min of meer, van Helmuth. Na nog een leuke kabelbaan, die om de 5min stilviel door blikseminslagen, bereikten we ongedeerd Hohsaas. Daar snel van de kortdurende opening in het hemelgewelf gebruik gemaakt voor scholing op de gletsjer, met als voornaamste punt de gletsjerredding.

Klaar om opgetakeld te worden

Na deze –kunnen we toch wel stellen- rustdag er vandaag weer stevig tegenaan! Weer vroeg uit de veren, deze keer om de Lagginhorn, voor velen onder ons de eerste 4000-er, te beklimmen. Niet via de ‘gemakkelijke’ normaalroute, maar via de moeilijkere, stenige zuid-zuidwest graat. We waren een beetje trager dan de topo aangaf, maar bereikten toch nog op tijd de top, en wat een zicht! Vervolgens hop weer naar beneden, en aan de hohsaashut onze spullen oppikken, om te verhuizen naar de, volgen Helmuth, veel gezelligere Weissmieshut.

Bevroren versus zonnige kant

De top

De vermoeidheid en het vroege opstaan beginnen hun tol te eisen

Laatste dag! Vanwege de slechte weersvoorspelling niet te ver, we besluiten de Grand Gendarme van de Jegigrat te beklimmen. Behalve een dunne fissuur halverwege, waar klimschoentjes enorm handig geweest zouden zijn, viel deze rotsbeklimming qua intensiteit goed mee. Als afsluiter van de stage besloten we met monster-trolly’s af te dalen, nog een laatste adrenaline-rush!

Lander in dé fissuur

De Grand Jendarme

Veel beter dan met de lift!

Na de zalige afdaling zat de stage erop. We hebben weer enorm veel bijgeleerd, en enorm genoten!

Niels

Met de vlam in de pijp over de Brenner (Patagonia part 2)

17 zaterdag dec 2011

Toegevoegd door in Coach

≈ 3 reacties

Tags

, , ,

Cerro Torre, Torre Egger en Cerro Standhardt, ©Sanne

In Patagonia kan je hevige windvlagen en ijzige koude verwachten, veel slecht weer en hard afzien. Van dat laatste hebben we ons deel gehad, maar verder was het de afgelopen week windstil en veeel te warm. Perfect helder weer en zeldzaam zicht op de prachtige spires en granieten wanden, op het uitgestrekte Hielo Continental, het is hier echt wel waauw!

Door de eindeloze pampa’s, met af en toe zicht op de Andes ©Sanne

Na de lange busreis van Bariloche naar El Chaltén, kwamen we geradbraakt aan in deze artificiële stad in the middle of nowhere. El Chaltén is hier enkel ontstaan voor het toerisme, voor trekkers en klimmers. We hadden op voorhand geboekt in een hostel, want slaapplaats is hier schaars. Het hostel waar we geboekt hadden viel zo zwaar tegen, dat we dezelfde avond nog op zoek gingen naar een beter onderkomen. Met veel geluk vonden we een perfect gelegen appartement, dat we onmiddellijk voor drie weken huurden. Prijs van een druk hostel met een gore keuken: 70pesos pp per nacht, prijs van ons appartement: 50pesos pp per nacht ;-)

Cerro Torre, St Exupery, Poincenot en Fitzroy op een zeldzame heldere dag vanuit El Chaltén ©Sanne

De eerste dagen was het slecht weer boven en zagen we geen bergen. Maar het weerbericht was goed en inderdaad, de afgelopen vier dagen was het perfect mooi weer. Het plan was dan ook om van dat venster gebruik te maken en in de eerste week hier al wat moois te beklimmen.  Jammer dat we dankzij een stevige voedselvergiftiging dat plan voor een paar dagen moesten opbergen. Ondertussen was het kijken naar de mooie bergen aan de horizon.

Onderweg naar de Passo Superior, een kleine instijg van 9uur en 1600Hm ©Sanne

Mooie Spires als compensatie voor de zware instijg ©Sanne

Ik denk niet dat An al genezen was, maar ondanks de koorts, zijn we op dinsdag, twee dagen later dan gepland, toch ingestegen naar de Passo Superior, een bivakplaats onderaan de Cerro Fitzroy op 2000m hoogte (El Chaltén ligt op 400m). We deden 9 uur over deze mooie, maar eindeloos lange instijg, met zware rugzakken, vol met materiaal voor elke mogelijke beklimming en eten voor drie dagen. Vooral de papsneeuw op de gletsjer maakt het bijzonder zwaar, we zakken er kniediep in weg. Tot zover de extreme koude in Patagonia.

An hoog boven het Laguna de los Tres, het is nog ver naar de Passo Superior ©Sanne

An op ons bivak op de Passo Superior, de glimlach verbergt de vermoeidheid ©Sanne

Totaal uitgeput komen we aan op de bivakplaats, waar het stikt van de gesponsorde topklimmers, die voornamelijk Alpenduits spreken. De goede plekjes zijn bezet, maar we vinden nog plaats in een sneeuwhol dat ik met nog wat graafwerk kon vinden. Na een gevriesdroogd avondmaal kruipen we in de slaapzak. Als in het holst van de nacht de wekker afgaat, is het voor ons beiden duidelijk dat er vandaag niet geklommen wordt. We nemen het er de volgende dag van en rusten noodzakelijkerwijs goed uit. De darmen van An zijn nog altijd niet in orde, op drie dagen tijd heeft ze welgeteld één maaltijd van 500Kcal kunnen binnenhouden. Die instijg was zeker goed voor een verbruik van 7000Kcal…

De Aiguilla Guillaumet 2579m, met rechts de Brennergraat, vanuit ons bivak ©Sanne

Na wat wikken en wegen, de sneeuwcondities zijn door de hitte erg slecht, besluiten we om de volgende dag de Aiguilla Guillaumet te beklimmen langs de noordgraat, de zogenaamde Brenner-Moschioni. We hebben hiervan geen topo, maar die route werd vandaag door een andere cordée (één van die Alpenduitstaligen) geklommen en is dus doenbaar. Normaal wordt die vanuit een ander bivak geklommen, maar de toegang vanuit de Passo Superior is zeker een aanrader.

Zonsopkomst, onderweg op de gletsjer naar de Aig. Guillaumet ©Sanne

We zijn vroeg weg om van de bevroren sneeuwcondities op de gletsjer te profiteren en zijn na anderhalf uur onderaan de steile noordgraat. Via een stukje mixte klimmen snijden we 100m brokkelgraat af en staan onmiddellijk onderaan de moeilijkheden. Vier lengtes 6b in perfecte, maar soms verijsde graniet. En natuurlijk met de rugzak met dikke schoenen en stijgijzers ;-)

De eerste moeilijke keuze, welke van die vier barsten gaat het worden? ©Sanne

Omdat we geen topo hebben is het routeverloop niet zo eenvoudig, zeker als je niet zeker weet welke barst je moet volgen. Op instinct dan maar en dat blijkt goed te werken. Een Argentijnse gids met klant achter ons klimt nota bene volledig verkeerd en haalt die dag de top niet.
De laatste moeilijke lengte is bijzonder mooi en daarna wacht er een paar honderd meter simultaan klimmen over niet te onderschatten bouldermoves.

Mijn maatje op de relais ©Sanne

Af en toe afklimmen in een kleine breche. Hier vinden we onze rappelroute ©Sanne

Onderweg vinden we een geschikte afdaalroute, maar eerst moeten we nog wat gendarmes over, met nog wat pittig klimwerk. Een laatste ijsveld, waar we weer de schoenen en stijgijzers voor aanbinden, leidt ons naar de top, waar we een prachtig zicht hebben op de Cerro Torre en het Hielo Continental.

An op de top van Aig. Guillaumet 2579m ©Sanne

What a view!

Hier komt de typische Patagonische wind ons tegemoet en tijdens het rappelen ondervinden we serieuze problemen. Door de wind besluiten we om maar met één touw af te dalen om zo de afstand te beperken. Desondanks moet ik twee keer weer omhoog klimmen om een vastgeklemd touw terug te halen. Hier gaat mijn eerste reserveprusik er aan voor de moeite. Met veel moeite geraken we aan de breche waar we aan de windvrije zijde relatief gemakkelijk in 5 rappels door een ijsgeul en over de enorme bergschrund weer op de gletsjer geraken.

An in de door wind geteisterde rappels. ©Sanne

Twee uur heupdiep baggeren door papsneeuw brengen ons moe maar voldaan terug in ons bivak. We besluiten om hier nog een nacht te slapen en dalen de volgende ochtend af over de maar halfbevroren gletsjer. We laten een deel van ons materiaal achter op de Passo Superior, in de hoop hier in de komende weken nog een mooie beklimming te kunnen doen. Maar eerst drinken, eten en slapen en dan zien we wel verder. Tot slot nog wat wildlife:

El Condor pasa ©Sanne

Woody Woodpecker ©Sanne

El condor del Frey (Patagonia part 1)

08 donderdag dec 2011

Toegevoegd door in Coach

≈ 2 reacties

Tags

, , ,

Sanne onderaan de Campanile Esloveno, Frey ©Ido

Al ruim een week zijn we in het zonnige Zuid-Amerika, waar het weldra zomer wordt. In Santiago, de hoofdstad van Chili bleven we twee dagen om de stad te bezoeken en wat laatste regelingen te treffen. Eén van die regelingen is dat we later terug naar huis keren en dus langer op reis kunnen zijn ;-) En we bezochten er het bekende wijnhuis “Concha y Toro”, waar we licht aangeschoten weer buiten kwamen. Maar daarna reden we met de hier erg comfortabele nachtbus, al een heel stuk naar het zuiden. Via Osorno naar Bariloche, in Argentinië.

De beroemde wijnkelder "Casillero del Diablo" ©Sanne

An aan het Laguna Nahuel Huapi, veel vulkaanstof aan de horizon ©Sanne

Tussen Osorno en Bariloche rijden we over de Andes en de grens tussen Chili en Argentinië. Van ver leken de bergen mooi besneeuwd, maar in werkelijkheid waren ze bedekt door decimeters vulkaanstof. De nabijgelegen vulkaan “Puyehue” is al weken aan het rommelen en verstoord hier het luchtvaartverkeer. Als gevolg hiervan is het bijzonder rustig in het anders zo toeristische Bariloche. We installeren ons in de erg gezellige hostel “La Bolsa”.

Onverwacht treffen op de Cerro LlaoLlao

In afwachting van beter weer nemen we de volgende dag de bus naar het nabijgelegen nationaal park LlaoLlao en beklimmen er de Cerro LlaoLlao, waar we een prachtig zicht hebben op de omliggende bergen en fjorden. Een wandeling van ruim 4 uur in the middle of nowhere. En wie komen we vlak onder de top tegen? Bram en Marijke! De rest van de wandeling doen we samen, door het mooie regenwoud. We spreken af om de komende dagen te gaan klimmen in Frey. An en ik ontmoeten in het hostel een sympathieke Israëlische klimmer, Ido en nodigen hem uit om met ons mee te klimmen. Marijke en Bram komen een dag later omhoog, met een vriendin van Marijke, Jolien.

Refugio Frey, een mecca voor liefhebbers van graniet ©Sanne

Het complexe massier van Frey, waar de juiste granieten toren een hele opgave is

Frey is een combinatie van Corsica, Valle dell’Orco en Val di Mello. Steile granieten torens in een alpiene omgeving, met een complexe approche. Prachtig multipitch tradclimbing, avontuur verzekerd. Voor elk wat wils. Een sympathieke berghut op 1700m, waar alles kan, van gratis kamperen en zelf koken tot volpension. En een prachtig meer om na een warme klimdag in te gaan zwemmen. Wij opteren voor het kamperen in ons eigen tentje en nemen enkel ontbijt mee voor vier dagen. Avondmaal nemen we in de hut, lekkere pizza en een goede fles Argentijnse rode wijn.

Ons plekje in Frey ©Sanne

An op de relais boven de laguna Toncek ©Ido

De instijg naar de hut is goed voor een dikke drie uur, door een steeds veranderend landschap. Nadat we ons tentje opgesteld hebben, gaan we ineens voor een eerste beklimming op de nabijgelegen Pilares della Tierra de mooie route “Anticlica”. Drie lengtes erg gevarieerd klimmen op het beste graniet. Ido klimt met ons mee en neemt mooie foto’s.

Sanne in L2 van "Anticlicia", luchtige 6a ©Ido

Op de top van Pilares della Terra ©Ido

In dit gebied liggen honderden prachtige routes, dus hoe een keuze maken uit al dat moois? We besluiten om enkele routes te klimmen die Michel Piola hier in 1990 opende. De tweede dag in Frey doen we een instijg van 2 uur om aan de Campanile Esloveno te geraken, een prachtige vrijstaande toren op 2500m met een 360° uitzicht over de Andes. Een loodzware, Corsicaanse instijg, maar elke meter klimmen op de route “Imaginate” was de moeite waard!

Sanne op de Campanile, met de Monte Tronador op de achtergrond. ©Ido

An & Sanne in de door de wind uitgesleten grot halverwege de rappels. ©Ido

Pas laat in de namiddag (2uur instijg, 5 uur klimmen en 2uur afdaling) komen we terug aan het meer en genieten van een frisse duik. Marijke, Bram en Jolien zijn ondertussen ook aangekomen en we genieten samen van het avondmaal en maken plannen voor de volgende dag. An en ik besluiten om nog een viersterren route van Piola te klimmen, op de Cohete Lunar. Opnieuw een lange instijg van anderhalf uur, gevolgd door 250m hard en steil klimmen. De route “Objectivo Luna” is prachtig, de laatste lengte loopt over een blok zo groot als een huis, die volledig los op zijn sokkel ligt!

Sanne in L1 van Objectivo Luna ©An

In de derde lengte komt een koppel Condors onze klimactiviteiten bekijken. Erg indrukwekkend als zo’n vogel met een spanwijdte van ruim 4m even boven je hoofd komt cirkelen. Waaaauw!

An & Sanne op de top van Cohete Lunar ©Marijke

Gelukkig bleef de toren staan, ook tijdens het rappelen ;-) De afdaling was verder nogal gecompliceerd, maar we zijn nog op tijd voor een duik in het meer. Bram en Ido beklommen  de Cerro Principal, met een erg gecompliceerde afdaling en waren pas om 23u terug in de hut. Naar Argentijnse normen ruim op tijd voor het avondmaal.
Vandaag was het erg warm en An en ik zijn rustig terug afgedaald naar Bariloche, waar Ido nu een lekkere maaltijd voor ons aan het koken is. Morgen met de bus naar El Chaltén, langs de Ruta 40.

Vulkaanstof tussen de torens van Frey ©Sanne

Onze nieuwe klimmaat Ido op de top van de Campanile Esloveno ©Sanne

Tot binnenkort,
An & Sanne
Meer info over Frey op PATACLIMB

Zelfs toppers kunnen afzien…

23 woensdag nov 2011

Toegevoegd door in Andere

≈ 1 reactie

Tags

,

Ik keek al een tijdje uit naar  ‘The Denali experiment’, een docu van een teamtrip van The North Face. Enkele van hun bekende athleten (Conrad Anker, Ingrid Bäckstrom,…) namen jonge honden uit de freeski en snowboardwereld mee om hun kennis te laten maken met ‘het echte alpinisme’. Die gasten knallen elke berg waar de helicopter hen heeft afgezet moeiteloos af, maar zouden ze het ook kunnen zonder?
Kijk maar even naar de film om het antwoord te weten te komen.

Oh ja, ook al komt deze film van men geliefde productiehuis (camp 4 collective), je moet je over het typische Amerikaanse gezwets en de overdreven aanwezigheid van felgekleurde North Face producten kunnen zetten om er van te genieten :-)

 

ps. aan alle cinematografen: Kan er iemand uitleggen hoe je dat effect vanaf min 6.11 bekomt?!?

Training for Patagonia

16 woensdag nov 2011

Toegevoegd door in Coach

≈ 1 reactie

Tags

, , , , ,

An in de ijskoude oostwand van de Kleine Zinne (c) Sanne

Over minder dan 2 weken vertrekken An en ik naar Patagonia. En om het met de woorden van An te zeggen: “We gaan daar niet om de eendjes te voederen”. Sinds An in behandeling is bij “Move to cure” en vooral door haar eigen doorzettingsvermogen, stijgt haar kracht en conditie naar een erg strek niveau. We hebben twee maanden tijd en mikken op enkele mooie beklimmingen in het gebied rond El Chalten (Cerro Fitzroy) en de Torres del Paine. Geen vaste plannen, want in Patagonia weet je nooit wat voor weer en condities je voorgeschoteld krijgt. De afgelopen weken hebben we, onder het motto “Train hard, climb easy” alvast een stevige voorbereiding gehad op het echte werk.

Nicolas in "Fessura della disperazione", een monster offwidth. (c) Sanne

Een eerste vereiste om wat te kunnen klimmen in Patagonia, is het beheersen van een goede klimtechniek in graniet en in barsten in het bijzonder. Dat ik samen met An de rotsklimstage “graniet” voor MC4 mocht begeleiden kwam dan ook goed uit. Een week lang hadden we perfecte condities in Valle dell’Orco in Noord-Italië, prachtig herfstweer en geen andere klimmer te zien in dit “Rock Paradise” aan de zuidkant van de Gran Paradiso. Orco staat bekend om zijn harde barsten, die je volledig zelf moet afzekeren met friends. De vijf jongens van MC4, maar ook Stijn (MC1), Maxime & Nelson (MC3) en Helmuth waren van de partij, kortom het was een gezellige boel en een klein MC-klimtreffen tegelijk. Na een dag rotsgewenning op het prachtige massief “Droide”, klommen we de rest van de week de meeste van de grote klassiekers in de vallei. Verder een flinke boterham theorie, de hele cursus weerkunde werd er door gedraaid en in het minder goede weer op de laatste dag werden de finesses van het moderne artifklimmen ook getraind. Een greep uit de geklommen routes:

  • Fessura della disperazione (6b+ runout/offwidth)
  • Diedro del Mistero (6b)
  • Camino Bernardi (6a+)
  • Nautilus (6a)
  • Locatelli (6a)
  • Incastromania (6a)
  • Itaca nel Sole – Rattle Snake (6c)
  • Orrechio del Pachiderma – Via dei tempi moderni (6c)
  • Diedro Nanchez (6b)

Sanne in "Nicchia del torture", 6b offwidth & runout. (c) An

An bezig met het betere klemwerk (c) Sanne

Sanne in "Camino Bernardi", zelfs maatje zes past hier niet in (c) Nicolas

Na ons vertrek uit Orco heeft het 5 dagen onafgebroken gesneeuwd in de Alpen, maar dankzij de officiële verlofdagen in november, kunnen An en ik er nog een kleine week op uit trekken. De grote vraag was waar naartoe. In het hooggebergte had het erg veel gesneeuwd, maar nog te weinig om er met toerski’s op uit te trekken. Bovendien zijn alle hutten en liften in dit seizoen gesloten. En onze training moet in de lijn liggen van onze plannen in Patagonia. De Torres del Paine is een massief van drie torens, vandaar de keuze voor de Tre Cime di Lavaredo in de Dolomieten. Weliswaar in kalksteen, maar vergelijkbaar; een goed idee?

Piccolo Cima, Punta Frida en Torre Preuss (c) Sanne

Eerst rijden we naar Berchtesgaden, waar we mijn goede vriend en berggids Hansi Stöckl bezoeken. Met hem was ik de eerste keer in Yosemite in 2005 en we zijn altijd goede vrienden gebleven. Hij was vorig jaar ook in Patagonia en kon ons nog een hoop goede tips geven. Daarna verder naar de Dolomieten, waar we in de namiddag nog snel een korte route van 100m beklimmen op de Monte Popena. Het is al erg koud klimmen in de schaduw, brrr.

An in de koude vierde touwlengte op Monte Popena (VI+)

De weg naar de Auronzo-hut was afgesloten, maar we schuiven de dranghekken opzij en kunnen met de 4×4 over de besneeuwde weg tot voor de deur van het winterlokaal van de hut rijden. Daar installeren we ons en blijven er de komende drie dagen voor enkele alpiene rotsbeklimmingen in erg winterse omstandigheden. We zoeken zoveel mogelijk de zon op, want op bijna 3000m in de schaduw is het ijskoud. Voor vrijdag was goed weer voorspeld, maar het is de hele dag mistig en koud, het sneeuwt zelfs. Na het verkennen van de instijg van de geplande route, rijden we naar Cortina d’Ampezzo voor wat inkopen en keren ‘s avonds terug naar ons koude bivak.

Vroege winter in de Dolomieten (c) Sanne

De nieuwe Yeti bewijst al meteen zijn diensten

Dolomieten of Patagonia? (c) Sanne

Gelukkig is het zaterdag prachtig weer. Het doel van de dag is de bekende “Gelbe Kante” op de Kleine Zinne, een prachtige lijn over een overhangende pijler van 400m. In de topo staat zuidwand, dus dat moet goedkomen. We klimmen in het zonnetje de eerste 4 lengtes, maar dan draait de zon achter de kam en komen we in de nog besneeuwde schaduwkant terecht. 6a klimmen op verroeste haken is één ding, maar als er dan nog ijs op de grepen ligt en je die pitons niet meer vindt omdat ze ondergesneeuwd zijn, liggen de zaken al anders. Ik slaag er in om nog drie lengtes te klimmen, met een hoop mentaal belastende moves, maar dan nemen we het wijselijke besluit om te rappellen.

De prachtige "Gelbe Kante", helaas verliep de route te veel naar rechts, in de schaduw

De verijsde oostkant van de "Gelbe Kante", waaruit we moesten terugkeren.

Terug aan de hut genieten we van de namiddagzon en besluiten om de volgende dag de “Cassin” (VII) op de Torre Preuss te proberen. Deze harde en steile route kent een verloop dat de richting van de zon mee volgt en omdat ze zo steil is, kan er geen sneeuw in liggen. Sterk plan. De volgende ochtend staan we extra vroeg op om zo veel mogelijk te kunnen profiteren van de zon in de oostelijke start van de route. In september beklom ik de “Cassin” in de noordwand van de Piz Badile en ook deze keer weer ben ik onder de indruk van de moeilijkheid van deze route, Cassin opende deze routes in 1934!

An in de waanzinnig steile "Cassin" (VII) op de Torre Preuss (c) Sanne

An op de top van Torre Preuss, na de "Cassin" (VII) (c) Sanne

De top is aardig besneeuwd en de afdaling wordt absoluut geen lachertje. De rappels verlopen door de kompleet verijsde geul tussen de twee torens en we rappellen met onze klimschoentjes over ijspegels en door het besneeuwde couloir. Spannend allemaal, maar wat een toproute! Na drie dagen in de koude, rijden we terug naar Berchtesgaden om onze terugreis wat te breken en klimmen daar nog een prachtige route in de herfstzon.

In de afdaling van de Torre Preuss, koude rappels (c) Sanne

De "Schwarzer Sheriif" (VII) op de Berchtesgadener Hochtron (c) Sanne

Als voorbereiding kan het allemaal tellen, nu hopen op goede condities in Patagonia. Je kan ons volgen op deze site of via mijn facebook, waar al sneller wat foto’s op komen te staan. We zullen er ook Bram en Marijke treffen en waarschijnlijk een deel samen klimmen. Op naar Patagonia dus van 28 november tot 28 januari.

Sanne & An