Deze morgen omstreeks 04u30 kreeg ik een telefoontje met vreselijk nieuws uit Alaska. Bij een val in het Japanese Couloir op de Cassin ridge van Denali is Joris Van Reeth omgekomen door een ernstige hoofdwonde.

Met hulp van 2 Japanse alpinisten is Sam naar veilig terrein aan de voet van de berg geraakt. Ze zijn er ook in geslaagd om het lichaam van Joris naar beneden te brengen. Momenteel wacht hij daar nog op de helicopter die hen pas kan komen ophalen als het weer verbetert. Hopelijk zal dit niet meer te lang duren.

Verdere details over de oorzaak van het ongeval zijn nog schaars en momenteel overbodig. Onze gedachten gaan in de eerste plaats uit naar de vriendin, ouders, familie en vrienden van Joris. Ook voor Sam zal dit één van de langste en meest eenzame nachten ooit worden…

Er is contact met Sam, de lokale rangers en het consulaat.

This morning, at around 04.30 I received a phone call from Alaska bearing horrible news. After a fall in the Japanese Couloir on the Cassin Ridge on Denali, Joris Van Reeth suffered a severe head injury and died.

With the help of two Japanese climbers, his partner Sam was brought down safely to the base of the mountain. They also managed to retrieve Joris’ body. At the moment, they are waiting for a clear weather window so the chopper can come and pick them up. Hopefully this won’t take long anymore.

More details on the cause of the accident are rare and unnecessary at the moment. Our thoughts are with his girlfriend, parents, family and friends. For Sam this will be one of the longest and loneliest nights of his life.

There is a line of contact with Sam, the local rangers and the consulate.”

“Aan het aanlopen via Wickwire shortcut met weinig zicht. Veel spaltenspringen en 60° afklimmen. Staan nu met tent in rimaye. Morgen zijn we weg.”

Het laatste smsje dat we ontvingen uit Alaska belooft veel goeds. Het slechte weer is wat aan het omslagen. Zo liggen de temperaturen volgens meteoexploration rond de -7, al veel aangenamer als de -25° van de vorige weken. De beloofde 30cm sneeuw die van maandag op dinsdag zou vallen is nu ook al teruggeschroefd naar 8 en ook de wind blijft stabiel aan 20 à 30km/u blazen. Hopelijk snel meer nieuws, maar het lijkt alsof ze toch nog wat technische klimmeters aan hun palmares gaan mogen toevoegen.

Op de site van wildsnow (Amerikaanse top-tourskiwebsite) las ik dat er gisteren een serieuze lawine richting het 14000voetkamp naar beneden kwam van de westrib. Of Sam en Joris er toen aanwezig waren weet ik nog niet, in ieder geval stopte ze op tijd voor het kamp te bereiken…

Iemand riep 'ruuuuun' door het hele kamp en dit is het resultaat. (c) Wildsnow

De 2 Nederlanders Jeroen Van Dijck en Wouter Vels keren binnenkort weer terug. Zij hebben beide ook op de top gestaan maar niet via de Cassin-ridge, hun oorspronkelijke doel. Hun verhalen kan je op deze website volgen. Veilig thuis jongens en proficiat!

Joris en Sam zitten na hun succesvolle beklimming van Denali nog steeds op 14000 voet. Na de beklimming hebben ze een bedelronde georganiseerd bij de andere mensen daar aanwezig. Resultaat: eindelijk nog eens volledig gevulde magen! Na het rusten hebben ze de zakken ingeladen om richting Cassingraat te vertrekken. Eten voor 5 dagen en voor de rest enkel het hoogst noodzakelijke. Om aan de start van de route te geraken moeten ze zo een tweetal uur sporen en daarna zo een duizend meter afdalen. Helaas werkt het weer niet mee. Een dag of 4 een stabiele meteo is toch noodzakelijk, en op onderstaan kaartje zie je dat dat spijtig genoeg niet het geval is…

De nacht van maandag op dinsdag zou ik precies niet in een tentje op een graatje doorbrengen (alhoewel ). Voor het eerst hoorde ik Sam zijn stem wat ‘downer’ als anders. Ze zijn perfect geacclimatiseerd, staan fysiek en mentaal zeer scherp maar er ligt gewoon teveel sneeuw. Als je op expeditie vertrekt weet je natuurlijk dat dat kan gebeuren, klimmers zijn nu eenmaal afhankelijk van zoveel factoren die op het goede moment allemaal moeten samenvallen. In ieder geval begrijp ik hen volledig, ze hebben gewoon onwaarschijnlijk veel zin om eens technisch te gaan klimmen.

Wie weet komt het ‘goedweervenster’ er nog aan, we houden jullie op de hoogte!

Ze hebben het gehaald! Na Sanne in 2003 zijn nu ook Joris Van Reet en Sam Van Brempt op de top van Denali (6194m) geraakt via de westbuttres. Afgelopen dinsdag bereikte ze na 6u als eersten die dag de hoogste top van noord Amerika!

Deze route is nog altijd niet het oorspronkelijke doel, het was eerder een testje om te zien hoe het met de acclimatiesatie zat. De top is eigenlijk niet zo hoog, maar door de koude temperaturen en de noordelijke ligging kan je Denali best vergelijken met een kloeke 7000er!

Een beeld van de topgraat tijdens Sanne en Christophe's beklimming in 2003

Maandagavond vertrokken ze richting 17000 voet met een klein tentje en hun materiaal. De nacht in de Bibler was ook een test omdat ze daar bij hun volgende beklimming enkele nachten op rij in moeten spenderen. Dinsdag kwam rond 8u30 de zon op vanaf 10u was het eindelijk warm genoeg om te vertrekken. De temperaturen van ongeveer -25 zorgde ervoor dat tijdens de gehele beklimming alle mogelijk kleren aanbleven. Die dag vertrokken ze met zo een 15 man voor hen, maar ze raakten vlot als eersten op de top. Tijdens hun afdaling kwamen er nog zo een 30 mensen na hen naar boven.

Deze keer ging met Joris alles goed, maar Sam had het iets lastiger met de hoogte. Ze hadden ook beide last van wat maag- en darmproblemen. vermoedelijk  omdat ze mischien toch net iets te weinig aan het eten zijn.

Oorspronkelijk wouden ze de top bereiken via de iets moeilijkere westrib, maar teveel sneeuw maakte dit niet mogelijk. De dagen beginnen altijd zonnig, maar na de middag begint het jammer genoeg steeds dicht te trekken en te sneeuwen.

Ondertussen zijn er ook al 2 Amerikanen boven geraakt via de Cassin, dus hopelijk kunnen Sam en Joris ook een poging wagen.

Dikke proficiat mannen en we proberen hier de weergoden gunstig te stemmen voor de Cassinridge!

Eindelijk wat tijd gevonden om al het videomateriaal van onze reis naar de Lofoten (Noorwegen) eens te monteren.
De hele opzet van het filmen was gewoon om wat bij te leren. Ik hou me al een tijdje bezig met fotografie, maar filmen was iets nieuws. We hadden maar een simpel cameraatje en niet altijd zin om te stoppen met skien om te filmen, maar het geeft een idee. Verwacht geen hardcore skibeelden, die zijn voor volgende winter Deze trip zaten we met drie kapotte kniën tesamen.
Het geheeld is aaneengeplakt met imovie ’09 bij gebrek aan betere software. Wel jammer dat ik veel ideën had die ik gewoon niet kon toepassen. Er zitten ook nog enkele foutjes in, maar de tijd was op…

Anyway, enjoy!

“Slecht geslapen en 15 cm verse sneeuw, we zijn niet vertrokken. We gaan dinsdag proberen als het weer dan meevalt. Peace, Sam & Joris”

De boys zijn goed bezig! Nu het 14000 voetkamp hun officieus basiskamp is geworden zijn ze gisteren via de westrib op 18000 voet geraakt. Het doel van dit uitstapje was nog steeds verder acclimatiseren. Door de recente sneeuwval was het wel stevig ploeteren.

Wouter en Jeroen, de 2 Nederlanders die daar zijn met hetzelfde doel zijn momenteel bezig met een toppoging via de westrib. Als alles goed gaat gaan Sam en Joris morgen (maandag) ook een poging wagen om vanuit het 14000 voetkamp in een push naar de top te geraken (zo een 2000m hoger!). We houden dus onze vingers gekruist.

De verdere plannen vandaag waren vooral uitrusten, pannenkoeken bakken om Sam’s verjaardag te vieren en Labbelo smeren op Joris’ verbrande lippen. Vanuit hun kamp hebben ze bij momenten een prachtig uitzicht op Mount Hunter en Foraker. De manier waarop Joris die beschreef deed me vermoeden dat hij al potentiële klimlijnen had gespot

So far so good, hopelijk halen ze de top!

Bestaat er een leukere job als diegene die ik nu heb? Heel misschien wel deze dan:

Niet het ontwerpen zelf, maar vooral het uittesten en verbeteringen voorstellen.Bij elk stuk materiaal of kledij dat ik in de bergen gebruik heb ik wel wat bedenkingen. De ene keer naai ik er zelf duchtig op los om iets aan te passen of te verstevigen, de andere keer maak ik me gewoon druk in een fout geplaatste rits of zak. Ski’s wil ik zelf bouwen, Figfour’s kon ik zelf ook goedkoper maken en alles wat overbodig is gaat er zonder pardon af om gewicht te besparen. In ieder geval, als iemand deze blog leest die nog materiaaltesters nodig heeft, je mag me altijd contacteren