12 zaterdag nov 2011
Toegevoegd in Andere
Als Seb Montaz een volledige film op het internet uitbrengt kan ik jullie maar 1 ding aanraden: zitten en kijken. I believe I can fly is zijn laatste realisatie over een bende gekke ‘Frenchies’ die de grenzen van het highlinen en basejumpen zwaar aan het verleggen zijn.Dowloaden en genieten maar!
En voor zij die meer into het zware stuff zijn: The moonflower
07 maandag nov 2011
Toegevoegd in Mount Coach
Afgelopen verlengd weekend (1 november) zijn Nelson en ik, Maxime een weekendje naar de Alpen getrokken. Het oorspronkelijk plan werd snel gewijzigd wanneer er zich prachtig weer voorspelde voor het noorden van Italië.
Valle dell'Orco
Valle dell’Orco was ons reeds gekend van onze stage graniet tijdens onze opleiding Mount Coach. Afgelopen zomer is Nelson er nog teruggekeerd en dat smaakte naar meer! Tijdens ons verblijf is Mount Coach 4 ook toegekomen voor hun stage graniet.
Afwisselend met wat sportklimmen klommen we 3 multi-pitch routes in Valle dell”Orco.
Nelson traverseert een 6b+ barst in "Niente di nuovo sul fronte occidentale"
Chimney climbing
Op Torre di Aimonin klommen we “La casa degli specchi” 200m, 6c max. Een prachtig begin maar een onmogelijk einde.
Als laatste klommen we “Niente di nuovo sul fronte occidentale” op Acqua Chiara: 4 lengtes, 6c max. Het was een hels avontuur om onderaan de route te geraken maar wat een mooie afsluiter! De topo verklapte reeds: “Fair and varied climb with one of the finest hand-jam cracks of the entire valley”. Met deze woorden waren we warm gemaakt en inderdaad, vooral de 2de en 3de lengte waren zeer spectaculair met veel barsten.
Maxime in "Niente di nuovo sul fronte occidentale"
De behaking in Italië blijft toch altijd iets aparts. Het is te zeggen, bestaande haken worden soms weggehaald, lange run-outs op dal, en veel geroeste pitons die er soms bedrieglijk uitzien.
Sportklimmen in Orco
Een voorbeeld van een bedrieglijke piton
Zomers weer in Orco: fun !
Het was een leuke afsluiter van de zomer en we kijken beiden enorm uit naar wat de winter ons gaat brengen. Een uitgebreid verslag van Mount Coach 4 volgt ongetwijfeld.
05 zaterdag nov 2011
Tags
02 woensdag nov 2011
Toegevoegd in Mount Coach
Tags
Aète de Cosmiques, Aiguille Du Midi, Colton Brooks, La Passerelle, les droites, Profit Perroux, Sam Van Brempt, Tim Vanhouttegem, Yannick De Bièvre
Yannick en Tim onderaan in Les Droites
Bij de start van de herfstvakantie met de wagen op reis vertrekken is niet zo’n goed idee. Maar alle drie (Tim Vanhoutteghem, Yannick de Bièvre en ik , Sam Van Brempt ) stonden we te springen om nog eens iets alpien te doen.
Na een nacht met weinig slaap zochten we ons boeltje bijeen en maakten we ons klaar voor de instijg richting Les Droites. Als de Grand Montets lift draait kan je comfortabel slapen in het liftstation. De volgende dag moet je een uurtje lopen tot aan de voet van de wand. Helaas was dit niet het geval, waardoor we na een 5 uur durende wandeling pas op de gletsjer stonden. Dan nog steeds 2 uur verwijderd van de route! Na een 2 de korte oncomfortabele nacht stonden we om 3uur ‘s nachts vertrekkensklaar.
Yannick in het middelste ijsveld
Een duidelijk spoor en een trein lichtjes voor ons (als de Ginat goed ligt kan je zeker 10 man verwachten ) bracht ons behoorlijk snel bij de rimaye. Even moesten we tussen de cordées laveren maar eens aan de Messner ramp waren we er gelukkig van verlost. De Colton Brooks lag redelijk goed en deze wouden we wel eens klimmen. 3 serieuze lengtes bracht ons in het middelste sneeuwveld.
Tim klimt de traverse
Door ons slaaptekort, geen acclimatisatie, en oponthoud van een cordée voor ons vorderden we net te traag. Na de traverse, hebben we maar wijselijk besloten terug te keren. Weer een 700m lange rappelervaring rijker. Toen we om 8uur ‘s avonds de lichtjes op de topgraat zagen wisten we dat we een juiste keuze gemaakt hadden!
Wassen in Les Bois
Profit Perroux III 4 M5
Een rustdag later kriebelt het nog steeds. Het is de laatste dag dat de Aiguille du Midi lift draait en met het winterseizoen in aantocht wilt Yannick de rappels van “la passerelle” wel eens verkennen. We koppelen dit aan een mooie klim op de cosmiquesgraat via Profit Perroux met een alternatieve mixte uitklim!
Hier enkele foto’s:
Tim rappelt in het Cunningham Couloir
Yannick in de 2de lengte van Profit Perroux
Sam en Tim in de 2de lengte
Tim eveneens in de 2de lengte
Sam klimt de variant, de echte route loopt langs rechts
Yannick in de laatste lengte
De uitklim via de Cosmiquesgraat
On Sunday 30/10 we did an attempt on the Colton Brooks. Conditions weren’t perfect but the route was OK. Due to fatigue we abseiled down after the traverse. Tuesday 01/11 we climbed Profit Perroux on the Cosmiques ridge which was in good condition.
30 zondag okt 2011
Toegevoegd in Andere
Tags
Alcootest, Au clair de la brume, Jasper De Coninck, Les Tours D'areu, Tim De Dobbeleer, X scream limit
petit zizi is in da House!
Het originele plan was om na onze aankomst hier in Chamonix direct iets op de Droites te klimmen. Maar een veel te vermoeiende eurolines busrit besliste er anders over. Tours d’Areu leek ons een goed alternatief om de vermoeidheid weg te werken. Ik leerde het gebied kennen 2 zomers geleden toen ik er samen met Jonas Vandermaesen voor de eerste keer naartoe ging. Prachtige kalkrotsen, veel zon, een zicht op de mont blanc en heel mooie routes waren de ingrediënten voor 3 dagen a’laise aan de falaise.
Jasper in de 7a+ lengte
af en toe ne keer een kleine siesta kan geen kwaad
Tim in de 2de 6c+ van Alcootest
De eerste lengte van Au clair de la brume
idylisch toch?
X scream limit. 6b+, 6c ,7a, 6c+,6b
Alcootest. 6c+,6b ,6c+ ,7a+ ,6c ,6c
Au clear de la brume.6c, 6a ,6b ,7a ,6b
Nu eindelijk tijd voor de instijg naar de Droites
25 dinsdag okt 2011
Toegevoegd in Andere
Na een rampzalige exodus naar ons beloofde land (vignet van Lander z’n papa vergeten, prijzige tankbeurten in Zwitserland en foute GPS instructies met een overbodige 12 euro péage als gevolg) is de helft van de MC-garde toch met slechts 2 uur vertraging toegekomen op de camping du Glacier in Argentière.
2MC’ers geven momenteel nog verstek; Ruben heeft zichzelf buitengesloten in een spiksplinternieuwe auto van een vriend en moet er nog zien in te breken maar zit dus voorlopig vast in de Pyreneeën en Quentin zit nog altijd in Rusland Mt Elbrus te beklimmen.
Een mooi begin…
Onze Gids Matthias, een soort baggy broek dragende hipster skiër die blijkbaar Sanne nog onder zijn gareel heeft gehad ziet er mij een toffe peer uit. Ik kijk enorm uit naar deze week!
Nelson en Sam, welke ons gisteren verwelkomden schikken te vertrekken en niet veel later begeven wij ons al naar de Mer de Glace om te zien wat daar te beleven valt.
Als echte sportieve MC’ers die nog allemaal fris en kwiek zijn in de benen nemen we het treintje naar boven en rustig dalen we af naar de gletsjer.
Daar maken we even kort kennis met crampons en piolet en doen we wat oefeningetjes qua veilig stappen en afdalen op een gletsjer.
We krijgen dit al vlug onder de knie en spoedig bewegen we over het gletsjerijs als dartelende ballerinaatjes over de balletvloer. Tijd voor iets beter benenwerk nu; we zoeken een goede crevasse om even in te kruipen en er al ijsklimmend weer uit te kruipen. Ideaal om wat beveiligingstechnieken te leren in ijs, te oefenen en wat ijsklimtechnieken op te doen. Prachtige dag vandaag!
Niels - ijsklimmen in een crevasse
How to make a bomber belay? Ijsrelais met 5 schroeven...
We smijten ons in het mixed terrain; de Arète Cosmique staat op ons programma; een simpel graatje, doch plezant en perfect voor een eerste kennismaking van stijgijzer met rots. Op de aanloop naar de graat hebben we ons ingebonden en leidde Lander ons veilig en wel naar het begin van de graat. In het begin is het wat onwennig klimmen met gans de bazaar aan uw voeten maar al vlug stoor je je er niet meer aan behalve dan wanneer je een gat schopt in je broek.
Echt een mooie route, alleen jammer van de 3 Ieren die vast zaten op het laatste stuk en ons een uur in de kou hebben laten staan alvorens we er eindelijk voorbij konden klimmen. Hier leer ik op lompe wijze een belangrijke les; pied-à-main-manoeuvres zijn niet aan te raden met crampons!
Totaal uitgeput na de graatbekliming zijn we uiteindelijk gestrand in een tof restaurantje met mooi vrouwenvolk waar ze extreem lekkere hamburgers met in lookgestoofde aardappeltjes serveren. Hier komen we deze week zeker nog eens terug!
Vroeg opstaan geblazen om het slechte weer voor te zijn. We gaan onze sneeuw- en ijsbeveiligingstechnieken verder staven op de Petite Aiguille Verte.
Opnieuw een coole route maar zoals met veel klassieke routes zitten er veel mensen op wat onze terugkeer toch wel serieus afremt.
Meteen vallen al de eerste slachtoffers; Lander scheurt zijn favoriete donsvestje tijdens het graven van zijn dode man en klimt de route verder met een zuur gezicht… Ik zit samen met Matthias en we wijken wat meer uit naar links om de mensen voor te zijn. Ruben komt na ons met Lander en Niels en Jonas volgen ook maar ze hebben minder geluk en kunnen ze niet voorbijsteken. Matthias gaat nogal goed door, zelfs over passages waar ik nog niet zo zeker over ben met mijn crampons, maar uiteindelijk is echt alles goed doenbaar en zitten we al vlug op de top een koekske te eten. De terugweg is een aaneenschakeling van wachten, allerhande kruisingspogingen en af en toe eens rustig afdalen. Aan de trappen van de Midi besluiten we de crampons weg te steken en via een ander graadje naar het terras van de Midi te klimmen. Halverwege de route komen we Bart Overlaat en z’n gevolg tegen druk in de weer een gelijkaardige route naar boven te volgen.
We komen boven net als het slechte weer begint, prachtige timing!
Woensdag 27 juli
Slecht weer alom! Shoppen dan maar!
Daarna trekken we naar een kioskje ergens in Chamonix town om wat reddingstechnieken te leren en toe te passen. Voor mij en Niels redelijk nieuwe dingen maar voor Lander en Ruben is dit oude koek. Verder gebeurd er niet zoveel vandaag; Ruben en Niels en Jonas ontfermen zich over de nourrituur; Mac and cheese met pizza als voorgerecht!
De weersvoorspellingen voor de komende week zijn tot nog toe al allemaal uitgekomen en ook deze keer hebben we geen geluk; opstaan in de regen, overal wolken tot in de Midi. Na een half uurtje reddeloos rondkijken op zoek naar een streepje helderblauwe hemel viel het algemeen besluit om dan maar een beetje te sportklimmen in Les Houches, er is daar een toffe indoor zaal met toch een aantal pittige routes. Lander die eerst niet al te straf wou klimmen toont er een sterk staaltje klimmen in een overhangende 7a en blijft ons maar verbazen met zijn onuitputbare bron van energie. Ruben en Niels schoten in de 6ctjes met af en toe eens een 7a voor Ruben. Ikzelf hield mij wat in om andere minder ontwikkelde klimmers ook eens te kunnen laten schitteren 
Op de terugkeer is het eindelijk gestopt met regenen waardoor we toch nog eens konden buiten koken; de rijst op een bedje van een melange van broccoli, courgette en kip bedekt met een curiesausje met cocosmelk heeft gesmaakt. Gek genoeg heb ik hier nog niet slecht gegeten!
Omstreeks 22.00u is Quinten toegekomen en voelden we ons eindelijk weer compleet.
Wederom om 5u opstaan om het slechte weer voor te zijn en tijd te winnen om de Aiguille du Plan af te leggen. Het ritme zit er al redelijk goed in; voor een keer heeft niemand iets vergeten en kunnen we direct al vertrekken na een klein ontbijtje. Ik en Lander zullen samen in cordée gaan, Ruben en Niels vormen ook een cordée en Quentin bijt de spits af met Jonas en Matthias en besluit te leiden. We hebben blijkbaar geluk met het weer; de hele dag schijnt de zon volle bak en laat ons al puffend verder stappen en klimmen naar de Aiguille. Halverwege de route start er een reddingsoperatie om de ATC van Quentin terug te vinden die hij ergens in de rappel naar beneden heeft laten vallen. Een geslaagde operatie zo blijkt later! Ik en Lander proberen een andere route te vinden naar boven maar merken na een tijdje dat dat toch niet zo een optimaal idee is en verliezen wat tijd met het omzeilen van enkele obstakels op onze weg. Ruben en Niels besluiten dan maar wijselijk ons niet te volgen en hun eigen weg te gaan. Eenmaal aangekomen aan het laatste stukje van de route (een stukje rots van 2-3 touwlengtes lang) zijn Jonas, Matthias en Quentin al aan de top en maken ze zich klaar om af te dalen. Lander begint aan de klim en kiest een iets pittiger stuk naast de makkelijkere route die pal naast hem ligt waar hij halverwege spijt van krijgt maar toch dapper à la setje trek door geraakt! Ik sta al te popelen om hem te volgen…
Eenmaal boven zitten we nog op schema maar besluiten we wat door te doen want door de blakende zon die al de hele dag fel van z’n jewelste geeft is de sneeuw al redelijk papperig geworden, wat de terugkeer niet zo aangenaam maakt.
Na nog een uur te staan schimmelen in een spleet waar het aanschuiven is om naar boven te klimmen (we gaan naar boven als een ‘catapillar’) kunnen we eindelijk eens wat doorzetten en terugstappen naar de Midi, helemaal terug. We besluiten uit te binden en elk op ons eigen tempo te gaan daar dat wat veiliger is en ik Lander z’n tempo ook zo stilaan niet meer kan volgen, schoolexamens zijn echt slecht voor de conditie! Lander, Quentin, Jonas en Matthias zijn dan ook al snel terug aan de Midi en Ik, Niels en Ruben gaan op ons eigen tempo verder.
Prachtige route wel!
Matthias, Jonas en Quentin op een luchtiger stukje
Matthias komt aandraven met een magisch klimplekje dat hij vroeger eens met een paar maten heeft beklommen ergens in de Aiguilles Rouges en wel eens een mooie afwisseling zou kunnen zijn voor ons. Onze dagplanning is al snel gemaakt en geen uur later beginnen we al aan de instijg naar zijn magische rotsplek. De routes zijn niet al te moeilijk maar wel zeer vermakelijk met een toffe ‘chimney’, die af en toe wel eens akelig is om te beklimmen omdat de stenen nat zijn, maar uitkomt op een klein rotsblokje met een prachtig uitzicht. Op de laatste lengte beginnen er wat wolken op te zetten en lichtjes te miezeren. Nog een kwartier later zitten we vol te klimmen in de mist. Toffe dingen… Iedereen geraakt veilig en wel aan de top. Matthias besluit al naar de relaisplek te gaan ongeveer 100 meter op klauter/wandelafstand van de top met Ruben en Quinten om te zien hoe glad het overal ligt. Ik blijf achter, wachtend op de rest om ze de situatie uit te leggen en onze ontsnappingsroutes aan te wijzen.
Eens Niels en Jonas met Lander boven zijn kunnen we beginnen aan onze afdaling in de regen. Dolle pret!
Ideaal klimweertje
Chillage! Matthias vertrekt met pijn in het hart, maar verder komt er niet veel van grimpage aan bod. Even reposeren zeg ik zo! Lander en Quentin besluiten na een uurtje of 3 toch even te gaan sportklimmen in Les Gaillands, maar zeggen zelf dat het niet veel soeps was.
Er komt wel nog een extra weekje aan met Helmuth van Pottelbergh, maar dat verhaaltje is voor een andere keer!
Rapellen op Aiguille du Plan
Top van Praz Torrent, Aiguille Rouges
Text & foto’s: Nicolas Mys
24 maandag okt 2011
Toegevoegd in Mount Coach
Toen ik en Joris in mei 2010 naar Alaska trokken hadden we het plan om een film van de hele expeditie te maken. Met bijna 12uur beeldmateriaal ben ik teruggekomen. Terwijl ik normaal direct zouden beginnen monteren is alles lange tijd blijven liggen. Hoe kan je een expeditie die zo verschrikkelijk afloopt goed in beeld brengen? 3 weken avontuur en lachende gezichten dat dan zo bruusk stopt? Wat wil/ kan je laten zien, hoe zal het overkomen bij vrienden en familie van Joris, hoe confronterend is bewegend beeld, het horen van een stem die je al meer dan een jaar mist…
De eerste episode stond al zeker een jaartje online, de rest was sinds deze winter klaar maar enkel zij die in maart naar onze presentatie waren gekomen hebben deze gezien. Sinds gisterenavond staat het 2 de deel online! De komende weken volgen er nog 4.
Kan je niet wachten, kom dan op 10 november naar Gent!
09 zondag okt 2011
Toegevoegd in Mount Coach
Een half jaar geleden gaven Yannick en ik (Sam) een presentatie genaamd What about the half that’s never been told. Voor zij die toen niet konden komen hadden we beloofd het nog eens over te doen. Bij deze, in Gent!
What About The Half that’s never been told
20u
Donderdag 10 November 2011
Zebrastraat
9000 Gent
Een presentatie over trips en expedities van de afgelopen 4 jaar gegeven door Sam Van Brempt en Yannick de Bièvre
De start van de 2de Mount Coach groep in 2007 en de expeditie naar de 7010m hoge Khan Tengri een jaar later. kleine trips naar de Alpen, Marokko, Noorwegen,… Maar ook het verhaal van Peru 2009 en Alaska 2010.
Iedereen welkom!
04 dinsdag okt 2011
Toegevoegd in Andere
Afgelopen zondag trok ik met Koen Vh en David richting Wijk Aan Zee in Nederland voor het jaarlijkse ‘Pieperfest’. Deze dag georganiseerd door het Snowsafety center geeft aan iedereen die van de sneeuw houd de kans om hun bieperskills wat bij te schaven net voor de winter van start gaat. Er waren naar goede gewoonte weer verschillende stations waar het hele zoekproces nog eens kon geoefend worden, gaande van partnercheck tot fijnzoeken, multiple burials en deep burials.
Wat doet die bieper op een paal? De ideale manier om een 'deep burial' te oefenen. (c) YdB
Tussen het oefenen door werden we ook getrakteerd op enkele interessante lezingen over de werking van verschillende biepers en hoe een reddingsdienst te werk gaat na een lawineoproep. De Nederlander Menno Boermans (zie zijn blog) kwam speciaal afgezakt uit Zwitserland voor zijn presentatie ‘Alarm! Lawine!’ te geven. Uit deze verhelderende lezing onthoude ik vooral dat het zeker geen vanzelfsprekend iets mag/kan zijn om de bergredding in te schakelen! Maar ook dat ik de Castor en Denali niet uit elkaar kan houden 
Mocht je ooit de kans hebben een van zijn lezingen mee te maken, zeker niet twijfelen!
Menno Boermans tijdens zijn voorstelling 'Alarm! Lawine!' (c) YdB
Er waren ook enkele producenten van lawinematerialen en ski’s present zodat iedereen zich kon vergapen aan de nieuwigheden voor volgend seizoen. Ik ben er in ieder geval klaar voor, en jullie?
Nieuw speelgoed voor komende winter (c) YdB
29 donderdag sep 2011
Toegevoegd in Mount Coach
Tags
Attack Slovene, Croz Pijler, Croz Spur, Eperon Croz, Grand Jorasses, Kim Van Hove, North Face, Sam Van Brempt
Kim op weg naar Grand Jorasses
Iedereen kent die sneeuwhoop van een Mont Blanc. Zij die ooit in Chamonix zijn gepasseerd hebben wellicht de Dru gezien. Maar de meest imposante wand ligt iets dieper verscholen. Achterin een zijvallei van Mer de Glace, ligt de enorme noordwand van de Grand Jorasses. Tot 1200 meter rots en ijs waar zelfs de makkelijkste routes al enorm veel van je vragen! Na 4,5 jaar zuchten en gapen er eindelijk kunnen in kruipen, zalig!
Ik (Sam) ben al enige tijd in contact met Kim Van Hove. Een alpinist met indrukwekkend palmares die al 3 keer onder de Jorasses had gestaan. We zouden eens samen gaan klimmen maar zoals gewoonlijk is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Goed weer, goede condities en dan nog 2 agenda’s die een gaatje vrij hebben. Omdat in de laatste jaren september en oktober goede klimmaanden bleken hadden we ruim op voorhand een 2 tal weken ingepland, dit niet zonder succes! We krijgen zomaar even de beste nazomer voorgeschoteld!
Bivac onderaan de wand
Zondagmiddag in chamonix aangekomen en we krijgen te horen dat de Jorasses redelijk goed ligt. We zijn niet geacclimatiseerd maar ach, beide worden we zelden hoogteziek op 4000m dus maandag stijgen we in. Na een 5 uur durende wandeling komen we onderaan de Crozpijler. We plannen hier te slapen zodat we de volgende morgen snel in de route zitten. Na een korte en koude nacht (zonder matje en een 0°C slaapzak voel je toch dat de winter er aankomt ) kan het echte werk beginnen!
Kim in een steile lengte op weg naar het 2 de ijsveld
Hoewel de echte crozpijler een rotsroute is word deze tegenwoordig vooral geklommen via zijn Sloveense variant, een mix van de originele crozroute en een aantal mooie goulotten. Ook wij kiezen de sloveense start, we klimmen doorheen goulotten, sneeuwvelden die er in prachtige firn bijliggen. We proberen zoveel mogelijk simultaan te vorderen maar toch komen we geregeld steile passages tegen die we uitzekeren. We vorderen relatief vlot en na 8 uur klimmen zijn we voorbij de zogezegde crux en staan we op het 3de ijsveld een goede 300meter onder de top. Hoewel het snel geklaard lijkt te zijn is niets minder waar, niet geacclimatiseerd vorderen we steeds trager maar ook de condities worden slechter. We krijgen nog enkele moeilijke lengtes op dun tot geen ijs voorgeschoteld om uiteindelijk de uitklim in zicht te krijgen. Tegen 19uur ‘s avonds, staan we op de top!
Kim op weg naar het 3de ijsveld
In het 3de ijsveld
Tricky mixte, even fout geklommen
Er wordt wel eens gezegd, “op de top is slechts halfweg” en zeker op de Jorasses is dat het geval! Afdalen doe je via de zuidelijke normaalroute langs de Boccalete Hut tot in Italie, een goede 2500 hoogtemeters. We starten de eerste rapels maar plotseling wordt kim op zijn knie geraakt door een vallende steen. We kunnen nog verder maar zijn knie plooien gaat moeilijk en is behoorlijk pijnlijk. We dalen verder af tot de eerste veilige plaats en brengen daar dan nog een nacht door om de volgende dag geheel tot het dal te geraken en terug naar Chamonix te liften.
De laatste 60 meter
Nu? Het weer blijft perfect maar eerst recupereren en zien dat Kim zijn knie terug sterker wordt. Mentaal zijn we goed en stijl ijs is ons ding dat is duidelijk!
De lange afdaling
Click on the picture to see without red line
